სიყვარული და ტკივილი

როცა ვერ ხვდები,
ერთი მეორეში როგორ გადადის,
როცა ეჩვევი
სულ ბოლოს კი, გრძნობ,
რომ ვერცერთს ვეღარ გრძნობ,
და შეშდები,
სიკვდილთან ახლოს.
ასე ვარ ახლა...

>
ახლა თითები დათხვრილი მაქვს მელნით, მეტს ვერ ვწერ,
ოცნება ისევ ახლოსაა, მაგრამ ვერ ვწვდები,
როგორც ყოველთვის ან არასდროს ან როგორც ბევრჯერ,
მშლის და მაშინებს საჩემო და სათუო წლები.

>
ჩემი ფიქრია, ხელგაწვდილი, შველას რომ ითხოვს.

>
რადგან შენ მუზა ხარ,
ლექსია ჩემი სიყვარული.

>
ვგრძნობ, რომ თვალები ჩამიღამდა და გული მეწვის.


>
რომ ავირიდო სინამდვილე და სიმარტივე,
გავინაპირებ უშენობას და ვიმარტვილებ.

>
ისე უბრალოდ შემოგარღვევ დარდის სამოსელს
და ვნების ფურცლებს ჩამოვაცლი მერე გვირილას,
შენი თვალები ისეთ სათუთ სევდას გამოსცემს,
რომ ხედავდე, შეგებრალება.

>
რასაც სინათლე ახლავს, შენა ხარ ყველა ფერი.

>
როცა ლექსს ვწერ, ნუ გგონია გღალატობ,
ერთგულებას ავაფარე ნიღაბი
და ოდესმე ალბათ შენც იამაყებ,
რომ ოდესღაც ჩემი მუზა იყავი.

>
ცას ვეფერები ვარსკვლავებზე
და შენი მზერა ჩემს თმაზე დადის.

>
დრო თითქოს დოგმატია,
საათი - დროყლაპია.

>
უბრალოდ, უნდა დაგივიწყო - უპრიანია,
ჩემკენ ოცნების ახდენებმა დააგვიანეს,
ამ აზრგამოცლილ სიყვარულსაც და ნაგვიანევს,
იქნებ, როგორმე გადავურჩე...
თუმც გვიანია დავიწყება, უპრიანია.

>
დღეს ცა არა ჩანს, დამეხმარეთ ფერთა ხედვაში,
ჯერაც ხომ დაგვრჩა შეუსმელი ლექსის ზედაშე,
და იქნებ ერთად შევაგროვოთ გრძნობები სუფთა,
სიცოცხლეს მჩუქნის სიახლოვე მეგობარ სულთა.

>
და მგონი ისე გადავიღალე,
გულის ტკივილსაც ვერ ვგრძნობ.

>
ლექსი მზის ბილიკით მივიყვანე
გულამდე და გრძნობაც გამუდმივდა,
შენი  მონატრება შევიყვარე
ჩემი ატმისფერი ზაფხულიდან.

>
დროს ნაოჭები მოაშორეთ, გემუდარებით,
თორემ ბერდება.

>
თუკი სული სისხლია,
მე კალამში მისხია.

>
ცაზე მიხატულ კვირტებს ვუმზერ სარკმლიდან
და ყოველდღე ველი ფოთლების შობას.

>
მიმოფანტულია ჩემი სიყვარული
ყველაფერ მშვენიერს დაეძებს ქვეყნად,
და როცა იღლება უზომო ხეტიალით,
ერთად ქუჩდება და გროვდება შენთან.

>
მე მოვალ, როცა ზაფხულის მწვანე
სრულად გადავა შემოდგომაში.

>
მერე ნისლი ჩაესვენა აივნებში,
გაზაფხული მაპარებდა თმაში თითებს,
მელნის დუღილს მივეჩვიე, არ მოვეშვი,
ფრაზებმა კი ერთიანად აიწყვიტეს
და მდინარე გადაცურეს ცხენებივით,
მე რითმა ვარ და სტროფებში ვიძირები,
ვით გრძნობები.

>
და შემოდგომა ქარს დაეტყო ხმაში აქცენტად.

>
დუმილი ამ დროს ლექსებად ადნობს
და უსასრულოდ მიყვარხარ ამ დროს.

>
ჩემს თვალებშია შენი თვალები
და პოეზიის საღამო - სულში.

>
ზამთრის სევდიანი დღიდან
სულში ჩაგიხუტო მინდა.

>
ტალახი ვესროლე შეძახილს,
რომელსაც გახმობა სურდა ხის.

>
ჩემი ყველა ლექსი მე და შენ ვართ.

>
ვეღარაფერს ვუგებ ამინდებს უგემურს.

>
მე ჩემი ცხელი ხელისგულებით,
მსურს დაგიამო თავის ტკივილი,
გასუნთქო ჩემით დაუსრულებლად.

>
მოგიძიე და დავსახლდი შენი გულის მიძინებულ კუთხეში.

>
ჩემს თმას შენახები შენი სუნთქვა,
ახლა ისე მიყვარს, რომ ვგრძნობ გულთან.

>
ჩემს გულს სევდა ჰქვია მეტსახელად.

>
ხიდან მოწყვეტილი ფოთოლივითაა ჩემი განწყობა -
ხან მიწაზე წევს უძრავად, ხანაც ქარი ატარებს წრეზე
და სულ ვიცი, ერთხელაც ფეხს დამაბიჯებენ.

>
დასანანია, რომ რაც არ გვინანია,
იმის სინანული ახლა გვიანია.

>
მე ვეძებ პასუხს,
შეკითხვა არ მსურს.

>
გისოსებიდან მომზირალი თვალები
ყველაზე მძაფრად გრძნობენ თავისუფლებას.

>
შევწვდებით ოცნების იმ თოლიას,
შორს და მიუწვდომელს თითქოს,
შევწვდებით და შევცვლით ისტორიას,
დროს და შევძლებთ ერთად ვიყოთ.

>
მე ჩემგან წავედი,
რადგან ვერ შევძელი წასვლა შენგან.

2007-2008 წწ.