გაუცხოვებულ  ლანდებს მოვდენი
შუადღის ხვატი რომ  მოესია,
ფრანსუა-ოგიუსტ-რენე -როდენის
მოაზროვნეს ჰგავს ეს პოეზია.
აჟღერებულან სულის სიმები
იმედს  რუბიკის კუბიკით  ვაწყობ
ვით ედგარ დეგას ბალერინები
თეთრი ფიქრები ხატავენ აწმყოს..
ცაჩამონამულ  გზაწვრილებს მივსდევ,
ფეხქვეშ  წევს მიწა, ნაშხამი ლოკით,
და მივაბიჯებ თაკარა მზის ქვეშ
ვით რენუარის გოგონა ქოლგით....