წვიმს და ზაფხულის პირველი დღე ცაზე ცრემლს იშრობს,
ღამის ასფალტზე ანარეკლებს მოვკიდე თვალი,
ჩემი გულია ახლა წვიმის წვეთების სიმსხო,
და გული ჩემი საქართველოსოდენა არის.

გზაჯვარედინზე იყრებიან ქუჩები ვიწრო,
დგას მარტოობა, მოჩანს ერთი შეხედვით წყნარი,
და მოთმინებას სხეულიდან კანივით იძრობს,
ისე უსაზღვროდ დაგვიანდა ანთება მწვანის.

ვიღაც ქოლგის ქვეშ იმალება, იჩქარის სახლში,
მე ამინდივით გზააბნეულ ნაბიჯებს ვითვლი,
არეულია ეს ქალაქი, მით უფრო - ხალხი,
შენზე ფიქრია ახლა სრული სიგიჟე თითქმის.

ბეჭებზე ვიხვევ გამოყოლილს ტაძრიდან მანდილს,
წამოღებული აქვს საკმევლის სურნელი თითქოს,
ალბათ შეშლაში ხელს შემიშლის ამ განცდის მადლი,
სულში ჩაღწევას მოახერხებს მხრებიდან სითბო.

ჩამესმის ზარი, ქერუბიმთა გალობის დარი,
ქარი კი მოჰგავს შესაწირი ბატკნების ბღავილს...
ჩემი პატარა ხელჩანთიდან პოეტი ქალის
ნაჩუქარ ლექსს და ორ გვირილას მოუჩანს თავი.