მთავარი გვერდი
პორტალის შესახებ
რეგისტრაცია
ნაწარმოებები
კომენტარები
რეცენზიები
დღიურები
წევრები
ლიტ-მოვლენა
ილუსტრაცია
მოგვწერეთ
ძებნა
ფორუმი
გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: თეა თაბაგარი
ჟანრი: თარგმანი
4 ივნისი, 2014

მოწყენა (პოეზია)

ო, როგორი დაღლილი ვარ ამდენი სიცილით,
იმდენად, რომ თვალებში ცრემლი ჩაიზარდა,
თითქოს შეკუმშული მაქვს კისკისისგან ეს პირი
და მასზე უცნაური ნაკვალევი დარჩა.

ისე ძლიერ ვიცინე, დამჩემდა სიფერმკრთალე,
(წინაპართა ფერწასული პორტრეტების მსგავსად),
ამ გიჟური სიცილით ისე გადავიღალე,
რომ მან მთელ ჩემს სხეულსაც უკვე დაღი დაასვა.

ო, როგორ დავიღალე! გეყოფა, დამაძინე,
როგორც ტანჯვას სჩვევია, სიხარულით ვარ ავად,
იშვიათად ხდება, რომ თქვან, თითქოს მოვიწყინე,
ნუთუ ვერ მამჩნევ ახლა, რა ბედნიერს ვგავარ.

სტყუი! არ მაქვს უნდობლობა, არ მაწუხებს ეჭვი,
არც მოუსვენრობა და შფოთვა, ტკივილები,
ჩემს თვალებზე თუ ბრწყინავს სინოტივე ცრემლების,
მხოლოდ იმის გამოა, რომ ვიცინე ბევრი.



DESPECHO

¡Ah, qué estoy cansada! Me he reido tanto,
tanto, que a mis ojos ha asomado el llanto;
tanto, que este rictus que contrae mi boca
es un rastro extraño de mi risa loca.

Tanto, que esta intensa palidez que tengo
(como en los retratos de viejo abolengo)
es por la fatiga de la loca risa
que en todo mi cuerpo su sopor desliza.

¡Ah, qué estoy cansada! Déjame que duerma;
pues, como la angustia, la alegría enferma.
¡Qué rara ocurrencia decir que estoy triste!
¿Cuándo más alegre que ahora me viste?

¡Mentira! No tengo ni dudas, ni celos,
Ni inquietud, ni angustias, ni penas, ni anhelos,
Si brilla en mis ojos la humedad del llanto,
es por el esfuerzo de reirme tanto...

Juana de Ibarbourou
კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები