მახსენდება, როგორ მიხსნიდნენ მიწისძვრით შეშინებულს,
რომ ჩვენ ძველი
და ტრადიციული მეთოდით
აშენებულ სახლში ვცხოვრობთ.
სქელი კედლებით.
ცილით ამოლესილი კედლებით
და არ დაინგრევა.

მახსოვს, რომ აღარ მეშინოდა სიკვდილის.
მეშინოდა, სპიტაკიდან დაბრუნებული მამის
დამძიმებული მზერის.
თვალების,სადაც ადამიანთა უბედურების
ამსახველი კადრები ცალკეულ
ტრაგედიებად დარჩა.
არ დარჩა სტატისტიკად.

მიმეორებდა მამაც, რომ ჩვენ, ძველი
და ტრადიციული მეთოდით აშენებულ
სახლში ვცხოვრობთ,
სადაც, ყოველი ძელი და ყოველი
ქვა აკურთხეს მშენებლობისას.
ჩვენს უბანს მაინც ნაძალადევი ერქვა.

მოვიდა დრო, ან, დრომ მოიტანა
და ჩვენ გავყიდეთ სახლი,
რომელსაც არ ჰქონდა ბზარი.

ჩვენ საცხოვრებლად მრავალსართულიანი კორპუსის
ევრო-რემონტიან ბინაში გადავედით.

მოხშირდნენ ძვრები მიწის გულიდან.