მკვლელო ღამეო ვეღარ გამკრავ ტიტანის ეშვებს
არ წაგიკითხავ აღარასდროს სევდის ბარათო
ამ ქვესკნელიდან მინდა ახლა ამონი იშვეს
და მოკაშკაშე სიყვარულმა გამოანათოს

აქ მოლოდინის უხილავი უკრავს კითარა
ცაას მოჰფენია საწუხარი შავი ქაფივით
მე გადავრჩები თუ ერთხელაც გამოიდარა
ხმაურობს ზეცა ხმაჩამწყდარი ტელეგრაფივით

ქარმა მოხვეტა ოცნებები ჩამოცვენილი
თეთრ აივნებზე შეარხია ჭრელი სამოსი
მისმა ქროლებამ დამიკარგა შენი წერილი
და მიწის სხეულს ამოჰგლიჯა ის კვიპაროსი

ვაჩერებ ისევ პოეტურად ხუთის ნახევარს
და დაქანცული მივადგები ლექსის ხარაჩოს
ვერ შემოგბედავ ვერასოდეს ტრფობის გამხელას
ვფიქრობ და ღამე უსასრულო სარკმელს დარაჯობს