(არ ვიცი  - რა ჟანრი)

რელაქს - სიზმარი ვნახე.
ბინდდებოდა. უზარმაზარი ხის ძირში იჯდა მოხუცი კაცი. ბანალურად გაიჟღერებს,მაგრამ, მართლაც თეთრი წვერი ჰქონდა. ვეღარც ხედავდა თითქოს უკვე კარგად. ხელით მოიყვანეს ამ ხემდე. ახალგაზრდებს ეხუმრებოდა. იცინოდნენ. თან ხის ტოტებზე ჰკიდებდნენ ლამფებს. ნათდებოდა ეს ხე შიგნიდან, თითქოს. თენდებოდა, თითქოს, ეს ხე შიგნიდან.
იქვე ვიჯექი. არ მევალებოდა ლაპარაკი. არც ფიქრი მევალებოდა. უბრალოდ ისეთი რბილი სიმყუდროვე იდგა, რომ თავისით მოდიოდა ფიქრის განწყობა. ერთი გოგო მომიჯდა და აქ ზუსტად იმას იპოვი, რასაც ეძებ და გჭირდება შენო. დამშვიდდები და დალაგდებიო. მერე, ჩემი ერთ-ერთი უახლოესი მეგობრის ღიმილით გამიღიმა. არც გამკვირვებია მისი სიტყვები, იმიტომ, რომ თავიდანვე ამ ხესთან და ამ ადგილას მაგის გამო მოვედი, ვითომ, სიზმარში. სიმშვიდისთვის და თავში ქაოსების დალაგებისთვის, უფრო სწორად, თავიდან ქაოსების განდევნისთვის.
  მოგეხსენებათ, 21-ე საუკუნეა და სიზმარიც ვერ იქნება თანამედროვე ტექნოლოგიების გარეშე. ხოდა, დამირეკეს მობილურზე. გავერიდე იმ ხეს, მე დამირღვიეს სიჩუმე,კი ბატონო, მაგრამ, დანარჩენებს მაინც არ შევუშალო ხელი-მეთქი. ბიჭის ხმაა.
-ნათო, როგორ ხარ? ხომ არ იცი, აი, ის დიდი მიტინგები და არეულობა როდისთვისაა დაგეგმილი- ნოემებრში თუ დეკემბერშიო - საქართველოს დამოუკიდებლობის დღისთვისო?!
- ნერვებს მიშლი, საქართველოს დამოუკიდებლობას ან 9 აპრილს აღვნიშნავთ, ან 26 მაისს-მეთქი. ეგ კი უნდა იცოდე აქამდე-თქო.
- ეგ ორივე დავკარგეთ უკვე და ახალი დღე გვჭირდებაო.
........
სიზმარშივე მივხვდი რომ ვერასდროს, ვერასოდეს დავლაგდები და არ მეღირსება, ეგ ამბავი, სანამ ქვეყანა არ დალაგდება.  (ყოველგვარი პათეტიკის გარეშე ვამბობ). რაც არ უნდა ვთქვა რომ არ მენაღვლება, ფეხზე მკიდია უკვე და დავიღალე ამ ყველაფრისგან-თქო - ქვეცნობიერად სწორება მაინც ზუსტად ამ ამბავზე და ქვეყანაზე მაქვს და პირდაპირ გავლენას ახდენს ჩემს ყოველდღიურობაზე.

ის ხე თუ უჩემოდ გახმა და ჩაუქრა ლამფები - ის თქვი, მერე, შენ...