სუფთა ჰაერს ვეძებდი და მტვერია,
სუფთა სივრცეს ვეძებდი და_ ნაგავი,
რა ვქნა, ღმერთო, დაუჯერებელია
ყოველგვარი იდილიის ამბავი.

ლამის იყო იმედმაც მიმატოვა,
ხავსსაც ვეღარ ვხედავ ჩასაჭიდებლად,
ახლა ისე და იმდენად მარტო ვარ,
რომ ოცნებაც არაფერში მჭირდება.

ვერ გაიგებს ბევრი ამ გაგიჟებას,
ვერც სიმართლეს გაუყრიან თვალს თვალში,
მე კი სულის სნეულებად მიჯდება
თავისმოტყუებობანას თამაში.

აქ გრძნობებსაც ქაღალდებზე ჰყიდიან,
თითო წამი ხურდავდება შეგრძნებად,
რომ რაც დაგვრჩა ისიც გასაყიდია,
ბოლოს მაინც არაფერი შეგვრჩება.

ბორიალობს ბებერ თანამგზვრივით
მობეზრებულ ნიღბოსანთა ერთობა,
ზოგიერთი ბევრად უფრო მარტივად,
"იყო არა იყო რა"-თი ერთობა.

და ქალაქში, სავსე ქონდრისკაცებით,
შემთხვევით თუ გაერია პოეტი,
იპოვიან მერე მასაც დაცემულს,
პირგაკერილს, ან მარჯვენამოკვეთილს.

ისე გახშირებულია გაცემა,
დაბეზღება, ცრუ ცილისწამებები,
ჭირს სხვებისთვის ანგარიშის გაწევა,
ყველას საკუთარი ტვირთი ებევრა.

გასაკვირი არც აღარაფერია,
თუკი აქტიურ აქტიორს არ ვგავდი,
სუფთა ჰაერს ვეძებდი და მტვერია,
სუფთა სივრცეს ვეძებდი და_ ნაგავი.