ისე ვარ, ყოფა ყელში ამომდის,
მოყირჭებული კერძივით და ვერ
ვინელებ აწმყოს - ასე აწყობილს
და უჩვეულო სიმპტომებს ვავლენ,

როცა ყოველი მცდელობა, ჩემი,
რომ შევეგუო აწ უკვე მომხდარს,
მაინც სრულდება კრახით და ღელვით,
ჰო, ზუსტად ისე, მტერს რომ გულს მოფხანს...

და ავ-კარგობის მემჩნევა ზღვარი,
ვიფრთხილო თუნდაც - გვერდსაც ვერ ვუვლი:
გადავლახავ და - გამოდის ვაი!..
არ გადავლახავ - ვუია, ვუი!