კარადის თავზე , რაც თავი მახსოვს სულ მუდამ დევს პირქვე დამხობილი მუყაოს ქაღალდზე დაკრული ფოტო, უკან_გაკრული ნოხით. ფოტოზე _ორი სილუეტი მარცხნივ_მამაკაცი შავი ჩოხით სასიამოვნო ულვაში და წვერი, მარჯვნივ_ პირისახე თეთრი კაბაზე _ვარდისფერი ნაყში. მუხლზე _ხელის ნატიფი მტევნები მარჯვენა ხელზე ბეჭედი სახე _სათნო და ყირმიზი უხერხული_ ოდნავ ასაკიანი მამაკაცის გვერდით.
მხოლოდ ეს გვაკავშირებს იმ ადამიანებს ჩვენს დაბადებამდე რომ აგვიშენეს სახლი (მუხა და თელა) სახლი_ჩვენთვის უკვე მშობლიური. ახლა საუკუნეს მიღწეული სახლი_ თბილი და მყუდრო, შთამომავლობისთვის ერთადერთი.
უტყვი ფოტოები ვერ გვიყვება როგორ ცხოვრობდნენ ბებია და ბაბუ. რა გარჯით ზრდიდნენ ოთხ შვილს სამ ქალს და ნაბოლარა ვაჟს მაგრამ მათი ხელების სითბოს ახლაც ვგრძნობ ბუხრის კედლებზე, ოდესღაც ჭვარტლისგან გაშავებულს საკვამური რომ აქვს ატყორცნილი ცამდე.
ზამთრის გრძელ ღამეში ბევრჯერ წარმოვსახავ ბებიას სიფრიფანა მხრებს ბუხარში რომ აწყობს თელის ჯირკებს ცეცხლს მიაფიცხებს კეცს. მერე ტაბლაზე აწყობს მცირე ვახშამს აღვიძებს ნაბოლარა ვაჟს ვახშმის სამზადისში ტკბილად ჩაძინებულს შუბლზე გადასახავს ჯვარს.
ალბათ, ამ ჯვრის მადლი დააბრუნებს სამჯერ ტყვიით დაჭრილს, ომიდან სამჯერვე სასწაულად გადარჩენილს ამ სახლის დაობლებულ მფლობელად. დააბრუნა, რომ გვქონდეს სახლი წინაპრების უკვე საუკუნეს მიღწეული სადაც მუდამ სითბოა და სადაც მუდამ სიყვარული.
თაროზე ისევ დევს სქელი ფოტო უკან_გაკრული ნოხით. ფოტოზე _ორი სილუეტი მარცხნივ_მამაკაცი შავი ჩოხით სასიამოვნო ულვაში და წვერი, მარჯვნივ_ ყირმიზი პირისახე კაბაზე ვარდისფერი მაქმანით მარჯვენა ხელზე ბეჭედი სახე _სათნო და ყირმიზი უხერხულად_ ოდნავ ასაკიანი მამაკაცი უზის გვერდით.
