იყო ზღვა.
იყო.
ახლა ყრია მხოლოდ
ლოდები.
თითქოსდა, მიწამ ჩაისუნთქა, ერთბაშად...
...შტორმი.
და ისეთივე უაზროა ახლა
ლოდინი,-
როგორც დამშრალი ზღვის ნაპირზე
შუქურას დგომა.
იყო ზღვა.
იყო.
დაცურავდნენ მასში გემები.
ფლოტილიები;
მენავეთა ისმოდა ქშენა.
აორთქლდა ზღვა და
აღარ დარჩა აღარც ნაპირი,
აღარც წასვლა და
აღარც ცრემლი.
აღარც დარჩენა.
იყო ზღვა.
იყო.
თოლიებიც გუნდებად ფრენდნენ.
გუნდებად ისხდნენ გემს მისაბმელ
გრეხილ თოკებზე.
მეზღვაურებიც მზის სხივების
ჩრდილში დაბერდნენ.
მათი ქალები ლოცულობდნენ
ჩაძირულ გემზე.
იყო ზღვა... და თუ მართლა იყო
რას დაიჯერებ.
თითქოსდა, მიწამ ჩაისუნთქა.
ყრია ლოდები.
და ლოდინივით მწარედ მეწვის
დამშრალ ნაპირზე
შუქურას დგომა და უვადო
ეს მოლოდინი.