#10.
ცხრა ლექსი ვწერე
ცხრა სტრიქონად და ცხრა ტაეპად
დს ცხრს მთას იქით
ცხრა მთას იქით,
მაინც გაება
ჩიტი მახეში,
მეათეჯერ ვიღებ მე კალამს,
გხედავ სახეში
და ვაფრიალებ ისევ თეთრ ალამს,
არა,
    თეთრი ფურცელი ყოფილა მხოლოდ,
კიდევ ერთხელ ვწერ,
რომ მიცხოვრია და კვლავაც ვცხოვრობ!
სანამ არ მოხვალ,
მანამ დავითვლი შენს ნაბიჯებს,
როცა გადმოხვალ,
,,გადმომიზარე" და არ დავიხევ უკან,
ბრძოლის ველზე,
რომ წინ ვიარო და პირველმე გაკოცო ყელზე,
თუკი სიმორცხვით, ანდა შიშით ,
მაინც დავიხევ უკან,
არ გეგონოს რომ აღარ ვუყვარვარ და
                                  და წასვლა უნდა...

მოდი იგრძენი ჩემი სუნთქვის პატარა სითბო,
და ეს თითებიც ზედ მიჰყინვია მოლოდინს თთქოს!


#10.5
რვა ცხრა ათი
ოცდაათი,
წერილს ვწერდი,
არ მეგონა ასე მალე გავაფრენდი
ცაში მერცხალს,
გულში ლამაზტანად ია(დონ)-ს,
,,მაგრად აწი ჩვენ ორს შორის
მოციქული არის ტყვია!"


#11.
დღე სრულდება, სრულდება აწი
მე კი ვზივარ და ისევე მაწვიმს
                                მოლოდინი,
                              ჩემი ლოგინი
ვეღარ გამთბარა.
ბალიში სველი
ვეღარ გამშრალა,
მტირალა ცრემლი დავითხოვე და,
არც დამემშვიდობა,
                              მარტო წავიდა.


#.
ათიმთელი ხუთი ლექსი,
მეთერთმეტე წავიქეცი. ))


#.
ვინმემ გამეცით ხმა,
თორემ გამოვშტერდი და,
            გაღმა წავიდა
ჩემი საქმე!