ლევანს
(მეორე დღეა რაც აღარ მყავს...აღარ გვყავს მეგობრებს)


შორიდანვე გაშლილ მკლავებს მაგებებდი.
გაშლილ მკლავებს და სევდიან ღიმილს.
ერთხელ მკითხე:
აღარ გიყვარვარო,მგონი, აღარ მოდიხარო ისე ხშირად,
გაშლილ მკლავებთან.
ისე ჩაგეხუტე - ხელის გაშლა ვერც მოასწარი.
ვინანე რომ ეგ ფიქრი გაგიჩინე.
დავჯდებოდით და მაკითხებდი ლექსებს, 
ჩემსას, ან, სხვისას.
საფეთქელთან მაკოცებდი და
ჩვენი ჭკვინი გოგო ხარო- მეტყოდი.
გიჟიც ხარო, თან...
კიდევ წამიკითხეო, რამე.- მაძალებდი.
თუ ლექსი სევდიანი იყო:
დროებით ფიქრობო,ეგრე.
დრო გავა და სხვანაირად დაწერო.
ასეთი მყავხარ:
თბილი.
იმედი.
ბოლოს რომ გნახე,ხელი დამიქნიე,
შემოდიო, ოთახში,
სადაც შესვლა აკრძალულია.
მაინც შემოვედი.
კიდევ კარგი, მაინც შემოვედი.
გულზე მიმიხუტე.
რაღაც მითხარი, არ მახსოვს.
ალბათ, შენებურად გამაწვალე
ხუმრობით.
მე კიდევ, გისაყვედურე.
რამ დაგღალა-მეთქი,ასე ძალიან,
რატომ ხარ-მეთქი,ასეთი უსიცოცხლო.
გამოფხიზლდი-მეთქი.
გამოცოცხლდი.
არ ვნანობ.
არ ვნანობ რომ დაგაძალე სიცოცხლე.

გაშლილ მკლავებს მახვედრებდი შორიდანვე.
როცა იქნება, მაინც გაშლილი მკლავებით დამიხვდები.