ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

ჩემს თვალებს ვერ შეადარებ  დილის ცისფერ ცას,
ზოგჯერ დაჰკრავს თაფლისფერი ხან მიაგავს ხავსს,
ცხვირზე თითს თუ ჩამომისვამ მყისვე იგრძნობ კეხს,
არც სირბილეს მოუწონებ გახუნებულ თმებს
და ვერც ლერწამს შეადარებ ოდნავ დაბალ ტანს...
მაგრამ ვიცი უჩემობა ახლა ისე გკლავს...
რომ შეგეძლოს ეცემოდი ჩემს ვარდისფერ ტუჩს,
თუმცა ახლა მაგიდაზე სიმწრით ურტყამ მუჭს.
ნეტარებით გალოკავდი ამობურცულ მკერდს,
ნუთუ მართლა არ იბრძოლებ, მორჩილდები ბედს?
სხეულს ისე აწვალედი , როგორც ძაღლი ძვალს,
არ ამხელ და ეგ სურვილი ცეცხლზე მეტად გწვავს.
ვიცი გინდა მოუსმინო ჩემს მთრთოლვარე ხმას
ურცხვად ვნებას რომ გიღვიძებს, გაკარგვინებს თავს.
შუა ღამით მიეცემი ჩემს კოცნაზე ფიქრს,
და ლამაზ ყელს შეადარებ ზამთრის პირველ ფიფქს.
,,მოგენატრე ? " გეკითხები-შენ არ იბერტყ ყურს,
ვნებით დამთვრალს გაგლილება ახლა ისე გსურს,
თუმცა ალერსს ვერ მიბედავ , ეფერები ქარს,
არ მსურს ვიყო ვინმეს მსგავსი და არც ვგავარ სხვას!
უძილობას შევეჩვიე, ვწერ უმუზოდ ლექსს,
20 ის მერე აღარ დავთვლი , შევაჩერებ წლებს.
იქნებ სხვებზე უარესი ვიყო , მერე რა ?
ვხედავ ალერსს ვერ მიბედავ , მეკითხები ,,სხვა?".
მერე რა , რომ მიტანჯია , ფეთქვა უნდა გულს,
მხოლოდ სითბო გამიცოცხლებს გამოფიტულ სულს.
ხასიათი მეამბოხე ურცხვად ამხელს ჟინს
და სხეულის ნაზი რხევა ისე გირევს ტვინს...
ზიზღნარევად გააყოლებ ქუსლიანებს თვალს,
გულში იტყვი ,,ჩემი თეე ამათ არა ჰგავს ".
ჩემს თვალებს ვერ შეადარებ დამშვიდებულ ზღვას,
მარტზე ოდნავ ჭირვეული მე არ ვგავარ სხვას ...