დღეს მინდვრის გვირილები მომიტანეს,
მიწის სურნელით გაჟღენთილი.
დაუდევრად ჩავიბნიე თმაში და სარკის წინ,
თეთრი კაბაც ავაფრიალე.
მერე...
ახლაც ისევე დაგიწყე ლოდინი
როგორც ადრე,
გულისფანცქალით, მოუსვენრად,
თუმცა იმ განსხვავებით,
რომ დღეს აუცილებლად მოხვალ,
მოხვალ და დარჩები ჩემთან...
იცი? მიყვარს ის პატარა ეკლესია,
რომელიც მე და შენ...
ჩვენს გრძნობას დაიტევს...
და არ დამწყდება გული ევროპულ ქორწილზე,
სადაც მამას შეყავს შვილი ხელკავით ტაძარში...

ყვითელი სურნელით გაჟღენთილი,
ფერადი ემოციებით,
ჩვენ დავიწერთ ჯვარს და
ჩემს გულს წამოვაცვამ შენს თითს ერთგულების ნიშნად,
მე კი ვისათუთებ შენსას...
საყდრიდან გასული ავირეკლავ მზის სხივებს,
გიწილადებ მხოლოდ შენ, ჩემსას...
მე ხომ სამუდამოდ ჩაგიბნიეთ თმაში,
შენ და გვირილები,
მხოლოდ თქვენ...
ორივე ერთად...