მებადურები ელოდნენ შტორმს და ცაზე ცღრუბელი არ ჩანდა თუმცა... და მაინც საფრთხეს მიგრძნობდა გული. მე ისე ახლოს ვიყავი ცასთან , თუმცა ღმერთამდე ნაპირზე შორი. და ჩემი ტივი-შეკრული ცრემლით მოყენებული ტკივილის გროვა, ისეც დაშლიდა მშიერი წყალი- დამპალი იყო ყოველი მორი, და გაცრეცილი მზისაგან თოკი, ამაო იყო ყოველი ფიქრი... მერე ნაპირზე მიპოვეს მკვდარი... ღამეს თეთრ ლექსად შერჩა ტკივილი.
