გულაღმა დაწოლილს,
ჰაერი მხურავს და ჰაერი მაცვია,
ამდენმა დარდებმა სირცხვილი გამხადეს,
მეც შევრჩი ცაცია უბუდო კალამს და
ოთახში ურითმოდ მიმოყრილ ქაღალდებს.

გულაღმა დაწოლილს
ხელები თავქვეშ მაქვს, თავში კი აზრია-
მივაფშვნა ტკივილი ჭიქებად კედლებზე,
რწმენას ხომ აქ ცდიან ?!
ცრელმლებიც აქ ცრიან...
მცოდნენი შენიშვნებს მომცემენ ლექსებზე.

გულაღმა დაწოლილს...
ცრემლები მახრჩობს , რომ რითმს დარდში არ ცვლიან ...
რითმს დარდში არ ცვლიან, მოვითხოვ არაფერს
სევდები მხურავს და სევდები მაცვია,
ქარია, თუმცა კი არ ვხურავ დარაბებს.
თეონა ჩაფიძე 14/10/2014