ფოთლებგარუჯული შემოდგომა
სულში უცნაურად შემომიჩნდა,
ახლა რომ შემეძლოს შენი ნდობა,
თავსაც დავაღწევდი შენობისგან,
გავიპარებოდი ქუჩებიდან,
ავიბარგებოდი ქალაქიდან,
გაგრძნობინებდი, რომ უჩემობა
სისულელე იყო და არ ღირდა.
ახლა რომ შემეძლოს შენი ნდობა,
ჭაღარა მწვერვალებს დავლაშქრავდით,
ყველა გულის ტკენას შეგინდობდი,
აღარც შენ ჩამთვლიდი დამნაშავედ
გაუცხოებაში, უბრობაში,
დროსაც საიმედოდ გავიყვანდით,
და მე ვიქნებოდი უფრო ბავშვი,
თავსხმა წვიმაში რომ შეგიყვარდა,
თოთო ყოჩივარდებს გააცანი,
სულ გადაავიწყე სიმარტოვე,
იოლად ჩათვალა ასვლა ცამდე,
უცებ... უშენობას შეატოვე.
გზები უხეიროდ აიბლანდნენ,
მერე ნაბიჯები გაგულისდნენ,
მოხდა ისე, ძველმა ოცნებებმაც
წინსვლა შეაჩერეს მაგ გულისკენ.
ფოთლებგარუჯული შემოდგომა
დგას ქარში, შიშველი ლავიწებით,
ახლა რომ შემეძლოს შენი ნდობა,
ყველაფერს თავიდან დავიწყებდით.