ჩაება სუნთქვა სექტემბრის მარხილს,
ქარში მუსიკას ქსოვდა კიფარა.
მიწამ ყვითელი ფოთლების თალხი,
ნელა შრიალით გადაიფარა.
გადაუხვია სულმა გეზიდან,
მთვარე ვარსკვლავებს თავისკენ სწევდა.
წავედი - დარჩა ერთი ლექსი და
ერთი უბრალო პოეტის სევდა.