მოვთოკოთ ღიმილი, თუკი მას სიყალბის
აშკარა ნიშნები მალულად აცხია,
ნუ განვმეორდებით, რაც უკვე ვიყავით,
იგივე სირცხვილი ორმაგი მარცხია!

ჩავუხშოთ პათოსი ზნემომჭკნარ იდეებს,
მოვლენებს ნუ განვსჯით ბეჩავი ლოგიკით,
ოცნებებს უშანსოდ ნუ დავაიმედებთ,
ზოგს თმენა ვასწავლოთ, ზოგს რიდი, ზოგი კი-
თვითონვე გაიგნებს ახდენის ბილიკებს...

მარტოკა მიმიკებს ნუ ვანდობთ ჩვენს განცდებს,
არ შევესატყვისოთ ზერელეს წოდებას,
ქმედებით ვუტიოთ მტკიცების განსაცდელს,
გრძნობების დუღილში ის დაგვემოწმება...

ცხოვრება წვეთია? ზღვის ძალით გვიყვარდეს,
თუ სითბო არ გვყოფნის,მზეს, მთვარეს ვესესხოთ,
ოღონდაც ცრემლები არ ჩამოგვივარდეს,
ოღონდაც ტკივილებს არ გადავეჩეხოთ...

მარადჟამს გვახსოვდეს ბალანსის პრინციპი,
რომ თუ სხვას ვაკლივართ, იგი ჩვენც გვჭირდება,
და რომ არ არსებობს პრინცესა პრინცისთვის,
ვიყოთ ის, რაცა ვართ -ნუ გაგვიჭირდება...

თუნდაც, რომ არ ვიყოთ ყველასთვის ნიმუში...
მაშინაც ჩვენ ვიყოთ–ნუ გვეთაკილება!