ზეცა არ იწვიმებს არაფრისდიდებით,
ვდგავართ ახლო ახლოს მე და სიმარტოვე,
ვნებით დაგისერავ სხეულს უმოწყალოდ
ბოლო ემოციაც ვიდრე ჩაივლიდეს.
შუქი ეპარება ოთახს სარკმლებიდან,
დღესაც უშენობა სხეულში მაციებს,
სისხლი გამეყინა სადღაც ვენებშუა,
მაგრამ გული ფეთქვას ჯერ კიდევ აპირებს.
ზეცა არ იწვიმებს არაფრისდიდებით,
ვდგავართ ახლო ახლოს მე და სიმარტოვე,
ყველა გაფიქრება ერთი ამოსუნთქვით,
გულში სითბოთი და ტკბილ დარდად ვაქციე.