წვიმები დღეებს ღლიან, მე მათ მარტოკა შევრჩი,
შემოვახვიე ღრუბელს ჩემი ლექსების კაშნე,
სიყვარულმა კი ჩემს გულს რა დაუყენა გვერდში?
როცა ცხოვრების წესებს, მარადისობა მაჩვევს.

ვით ქრისტეს სამსჭვალისი, სხეულს ტკივილი ესო
და მოტეხილი, მარტო ვარ ყველა გზის წინაშე,
ყველა სიზმარი როცა, უდრის არყოფნის გზებსო
და შენი გულის გარეთ ვეძებ გლახაკი საშველს.

დღეებს, წვიმების მსგავსად, ქარმაც უგორა კოჭი
და აიდევნა ფიქრი - ერთად მოედნენ მთა-გორს:
_ ვარ სიყვარულის მონა - ვეძებ გზებს მისკენ მოჭრილს,
_ „მხოლოდ მისთვისო, ვიბრძვი თავგამეტებით“ - ამბობს.

ნატვრებს სიფრთხილე უყვართ; მშვიდად ფერება, მოვლა,
თორემ დაჭკნება და ხმელ მზერას მოგაპყრობს ფითრით.
აღარც ტირილი შველის, როცა შორს წასვლის დროა;
მიზეზს არ ეძებ წასვლის, - მოუსავლეთის იქით.

და ჰა! სასრულიც ესე... ჩანან იფნები ობლად
და შემოჩვეულ ტკივილს არ ყოფს ჩვენს შორის სივრცე,
ვუმზერ მწვერვალებს - თავზე - ობელისკებად მომდგართ
მინაპირებენ გზები - არ ბრუნდებიან ზღვისკენ.


ხვათახვალე

ჰა, ხვათახვალე ქიმკვოსქიდი ჭვემა-ჭოროფას,
ჩელა მუნაფას ქუვხუტოლე ჩქიმი ლერსეფი,
გურიშ ტომბაშა მუ უღალჷ თეზმა ჸოროფას?
ირიათონქჷ დჷმოგურუ რინაშ წესეფი.

ართო ჭუა რე, მუჭოთ ქირსეშ ჭიფე ლისმარი,
ტანცჷ წირღოლი, ჸარაიას გევორექ ხვალე,
ღურუშ შარა-კარს გჷმოშინანც არძა სისმარი
დო მათხირცალო გივოჩვიგჷქ სქან გურიშ გალე.

მოფორჩილი რე დღალეფი დო ირქენც ბორია,
გვალაშ ლაკადეფც ეკოთხოზჷ ფირქი რტებული,
ჸოროფაქ მორთჷნ, თი შვანც დუდი აკივბორკია,
ხვალე თიშოთჷ ვორექია შურგოტებული.

არძა ნარტისჷ ნოკობუე ხეში გოლუა,
მაღურუცალო დინმოჯინე ხუმლა პეული,
თაქ ხვათახვალე ვანორგებე ნგარა-თვალუა,
ოწმახ გიჩქჷ და ოღურუშა მუშენ მეული?

ეკონია რე, ომბოლო ჩქუ ასე ლანჯეფი
დო ჩქინი შკასჷ უჩურცხალი ჭუა ეშარე,
დუც გინმოჯინე თირმოლებური ქირქე-წვანჯეფი
დო არძა ლიმენც მივაკითხა, მუჭოთ მეშარე.