მე ასე მჯერა,
დაბრუნება რომ არ არსებობს,
გულში ყველანი ერთადერთხელ რომ შემოდიან,
სხვადასხვა დოზით,
სხვადასხვა გზით,
სხვადასხვა დროით
ან მუდმივად,
მაგრამ შემოსვლა ერთხელ ხდება,
წასვლაც ერთია,
შესაბამისად.
ნელ-ნელა, სწრაფად თუ არც ისე,
რაღა აზრი აქვს,
მთავარია, რომ
დაბრუნების ყველა მცდელობა არის სიყალბე,
განწირული ვერშედგომისთვის.
რა გაეწყობა,
მიტოვებულ ნასახლარსაც კი ვეღარაფრით უბრუნდებიან,
არათუ გულებს,
რომლებშიაც კვალი დატოვეს.
და ამიტომაც,
აღარ მჯერა დაბრუნებების,
რეალური მხოლოდ მეორედ მოსვლაა
მისი, ვინც არასდროს ტოვებს გულს ცარიელს.
მე ამგვარად მწამს.