პირჯვარს იწერდა დილა სისხამზე,
ეზოში ნისლი იდგა მრევლივით,
შეციებული დეკემბრის ციდან
ჯვართან იდექი ღვთისმშობელივით.

ჭამდა ამინდი დროს და ოცნებას,
და შენ სულ უფრო  იწევდი ზევით,
მე კი ვერაფრით ვერ დაგივიწყე
ვერ გადაგცვალე ვეღარცერთ ვერცხლში.

ქროდა ქარი და ცრემლებად იქცა
თოვლი რომელიც მოვიდა მცირე,
და ალაგალაგ სითეთრე-წმინდა,
გავდა მიწაზე დაბნეულ მძივებს.

შენ სანთლისფერი თვალები გქონდა,
და ზეცისფერი კაბით ნისლებში,
იმდენად ახლოს იყავი ღმერთთან,
პირჯვარსაც მისი ხელით იწერდი.