იგორ სევერიანინი

***

ხვდებიან, რათა კვლავ გაიყარონ,
ყვარობენ, რათა გადაიყვარონ,
მინდა, სიმწრისგან რომ ვიხარხარო, ...
და მოქვითინე მოვწყდე სამყაროს!
ფიცავენ, რათა გატეხონ ფიცი,
ნატრობენ, რათა ანაცვლონ წყევლა,
ო, ვაი იმას, ვინც კარგად იცის,
რომ ამაოა სიამე ყველა.
სოფლად - ქალაქის ნატვრა გახელებს,
ქალაქად - ნატრობ დუმილს სრულებით.
ადამიანურს ხედავ სახეებს,
და ამ სახეებს არ აქვთ სულები.
რა მახინჯია ზოგჯერ მშვენება!
ზოგჯერ მახინჯსაც მშვენება ამკობს,
მდაბალი მაღლად მოგევლინება
და ბოროტია ბაგე უმანკო.
და აბა, როგორ არ ვიხარხარო,
არ ვექვითინო ამა სამყაროს,
თუ შემწევს ძალი, რომ გავეყარო
და შემწევს ძალი, გადავიყვარო?!

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)







Игорь Северянин

***

Встречаются, чтоб разлучаться...
Влюбляются, чтобы разлюбить...
Мне хочется расхохотаться,...
И разрыдаться - и не жить!
Клянутся, чтоб нарушить клятвы...
Мечтают, чтоб клянуть мечты...
О, скорбь тому, кому понятны
Все наслаждения тщетны!..
В деревне хочется столицы...
В столице хочется глуши...
И всюду человечьи лица
Без человеческой души...
Как часто красота уродна
И есть в уродстве красота...
Как часто низость благородна
И злы невинные уста.
Так как же не расхохотаться,
Не разрыдаться, как же жить,
Когда возможно расставаться,
Когда возможно разлюбить?!


1916