სვეტად  მდგარი აჩრდილები მიჰკივიან ალვის ხეებს
ამ სიზმარში მხოლოდ შენ რთავ ოქროსთმიან ნაძვის ხეებს,
არ გაბედო გამართლება, უღმერთოთა ლოდინის,
შენ ხომ მათი არ იწამე ოხვრა, გმინვა ქოშინი.
მივუყვები აღმა ჭალებს, ვერ მაკავებს ყინვა, თოვა,
შენ გჯეროდეს, რომ მამაცი კაცი კართან ისევ მოვა.
თუ ვერ მოვა დაიძინე, დაისიზმრე მისი გული
გაპობილი ორ ცხელ ნაჭრად და უმიწოდ დაკარგული.
სინანულის უღრანებში მე მივტირი ნამდვილ გრძნობებს,
და ძარღვები გადავხლართე, შემოვავლე სისხლის ბოძებს.