გარეთ მზის გარდა
ახლა ისევ ყველაფერია,
არაფერია
საიმისო მზე ამოვიდეს.


ვიცვამ საყვარელ ბრენდს,
გაცვეთილ კედებს,
რომლის უთასმებო ორი ენაც მეტს ამბობს
ვიდრე,
ზოგიერთების ა და ჰ.


ვწყვეტ ერთ ღერ გვირილას და
ვერავისთან მიმაქვს.
ჯიბეში ვიდებ და გზას ვაგრძელებ.

იქმენ შემომხვდეს ცხოვრებისგან მომწყდარი ვინმე,
ვისაც ჯიბეში ერთი მუჭა მიწა ექნება.


* * *

რკინაბეტონის კონსტრუქციებისაგან შორს.


იქ სადაც მარტო
ძაღლივით მოჩვეული,
მაწანწალა დარდი გამყვება.

იქ სადაც მზე მწველია.