შენ ზიხარ მქისედ და გაცვია ქალაქი,
მე ვზივარ მარტო და ვიფარებ მონასტერს,
ქალაქში ყოველდღე კვდებიან სულები,
ჩვენთან კი სულები სულ აღარ ბორგავევენ.

იწყვიტავს ცის კიდე სიბნელის მარწუხებს,
ტყის გულში იფეთქებს მონასტრის ზარები,
მაშინ კი ძარღვები დაკარგავს სიცივეს-
უფალი სხეულში მთლიანად გალღვება.

შეხედავ ზეცა აქვთ გვირგვინად გუმბათებს,
კელიებს ახურავთ ნისლები საბნებად
და მწყდება გული რომ საცაა ინათებს ,
სულ მალე მეც ცივი ქალაქი მეცმევა.