მკრთალ სინამდვილეში ოცნება ელავდა,
სურვილი ახდნენის რესურსებს ითხოვდა,
იმედებს თავები მიაჩნდათ ბელადად,
სული კი სილაღის სხივს გამოითხოვდა

სიმშვიდის გარსიდან– იქ სადაც არიან
ჯანმრთელი გრძნობები გულწრფელი არსებით..
კასრებით..
თასებით..
ოპტიმიზმს მჩუქნიან
ჩემი ვარსვლავები,
მე კი ფეხაკრებით..
წავალ, რომ ვამსგავსო სიზმრები ჭრელ მძივებს,
თავს გაუხანგრძლივებს ეს ღამე იდეას,
რომ ძილის რაფაზე მელაგოს მძივები.
ყველაზე დახვეწილ ფერებში ბზინვარე...
ვინ ვარ მე?
რავიცი..
ალბათ ცის ნაწილი
რადგანაც ვარსკვლავებს მე გავუნაწილდი..

ამ ილუზიისთვის, რაც ახლა მოვბოდე..
რათა გამოვრბოდე მკრთალ სინამდვილიდან..