ჩემს დას:)

ყოველ რთულ გზაზე ერთმანეთი დაქგვაქვს ორივეს,
რადგან მაჯებში ერთნაირი სისხლი გვისხია,
შენ უკეთ გახსოვს ის ბავშვობა სახლის ბოლოსთან,
თამაშ-თამაშით და სიცილით რომ გაილია.
დღეს ფესვებს მოვწყდით,უფრო სწორად წლებმა გადაგვრგეს,
მე იცი ბათუმს,შენ კი ალბათ თბილისს ვერ გუობ,
ამ ქალაქებში ყელაფერი ისე ცივია ,
მგონი დრო დადგა ერთმანეთის სუნთქვა ვეძიოთ.
ყოველდღე გვკლავენ და ყოველდღე თითქოს ვორთქლდებით,
ვტირით ბავშვობას მიტოვებულს სოფლის წყაროსთან
და ყოველ დილით ერთმანეთში მაინც ვცოცხლდებით,
ალბათ ბავშვობის სიჯიუტეც დღემდე გამოგვყვა.
დღეები ახლა ჩამოწოლილ ბურუსებს იტევს,
ჩვენ კი მივყვებით და ტკივილებს ფეხდაფეხ ვკაფავთ,
სადაც იქნები არასოდეს არ დაგავიწყდეს,
რომ შენ ერთი ძმით და მე ერთი დით მეტი მყავხარ.