წლები მიდიან
ქარის სისწრაფით,
ცის ბილიკებიც
ჩამოგვიღამდნენ
და მხრებით დაგვაქვს
ჩვენი გვირაბი,
ძველი ნიღბიდან,
ახალ ნიღბამდე.

თითქოს, სათქმელი
ბოლომდე მიგვყავს,
თითქოს სიმართლის
ვაგებთ სტრიქონებს,
მაგრამ ჩვენ ვიხსნით
ნიღაბის-ნიღაბს,
ნამდვილ ნიღაბს კი
მაინც ვიტოვებთ...

თურმე რამხელა
თავდაღმართია,
თითქოს, საღამოს
მწუხრში ვინთქმებით,
ჩვენ გზა დავკარგეთ
და გარს გვარტყია
ნიღბების ჭრელი
ლაბირინთები.