ნახეს უცხო მოყმე ვინმე
              მჯდამტირალი წყლისა პირსა,
              თვალი მისი არა ჰქონდეს -
              ცრემლი კი  მოტანილი შავი ზღვიდან.


დავდივარ
და სატრფოს ვეძებ,
გადამევლოს მთები ათი.
რა არ ვნახე, 
აქლემებიც უხვად იყო,
ახლაც დამსდევს სუნი მათი.

გადამევლოს ზღვები-ქვიშა,
მზის სხივებმა მიმაცილეს
ადგილამდე
და როს ვკითხე სადარის თქო
ჩემი სატრფო?
მიპასუხეს ერთხმად ასე:
აგერ თავი, აგერ ფეხი,
ხელიც აქვე იქნება.
ისე არ გეწყინოს და
შეეკითხე თუ გინდ გამვლელს,
მთელი ღამე ყეფდნენ
და თვალი გადავუგდეთ
იქეთ ძაღლებს.

არ ვიცოდი რაღა მექნა,
ამეკიდა მძიმე დარდი.
თურმე როცა სატრფოს კლავდნენ,
მომღიმარი ტყეში ვჯვავდი.