ახლა ფერადი-შენით სავსე სიზმრებით ვცხოვრობ, ღამე წააგავს დღეს შენამდე თითქოს დერეფანს- რომლის ბოლოსაც სინათლედ დგას ხის ორი კარი ვირჩევ შენსას და უშენობა მაინც მერევა...
იწყება დილა. ვიღვიძებ და მოდის კადრებად ყველა სიზმარი-თან წვეთებად ხდება აღდგენა ჩემში შენი და სიცხესავეთ დგახარ სხეულში თუმც სიზმარ-სიზმარ მიწევს შენი გზების გაგნება.
