მე გიყვებოდი საკუთარ თავს, შენ ვერ გამიგე,
და უხეირო ზღაპარივით ვმთავრდები ახლა.
ისე შორს მიდის სიმარტოვის ფესვების სიღრმე,
ზოგჯერ მგონია, ჩემივე სულს დავუგე მახე.

მე გიყვებოდი საკუთარ თავს, ძველსა და ახალს,
შენ კი არასდროს არ გიცდია სრულად მოსმენა.
მიმქრალ იმედებს უსათუო ფიასკო ახლავთ
და მხოლოდ ლექსებს შეუძლიათ ქცევა ლოცვებად.

დავკარგე ძალა მოთმინების, ან არც მქონია,
და გულუბრყვილოდ ვთამაშობდი უდარდელ თვალებს.
ნუ გეგონება, რომ ტკივილი მონაგონია,
უნდა წავიდე, თორემ ისე გადავიღალე,

აღარაფერი შემოგრჩება ჩემში საშენო,
მარტოობა ხომ სხვასთან ერთად უფრო ძნელია.
უნდა წავიდე და რაც დამრჩა, გადავარჩინო
სიცარიელის მეშინია რადგან ძალიან.

თითქოს მარტივად, ერთ სტრიქონში თავს ვუყრი სიტყვებს:
მშვიდობით, აღარ დავბრუნდები, გტოვებ, ადიოს!
გაუსაძლისი სიჩუმე კი, თხოვნასაც იტევს -
ოდესმე, ეს ვერპატიება რომ მაპატიო.