სარკესთან ვდგავარ,
ვირუსივით გამრავლებულს ვხედავ ნაოჭებს
თვალის გარშემო, უპეებიც იფერებს ასაკს
მე არ მაღელვებს გამომშრალი, ბებერი კანი,
ეს ცხოვრებაა...წლების წინ რომ ავყევი მასაც.

ჩვენს იასამანს წვიმისაგან ეცვალა ფერი
მთვარის ჩრდილები აშინებენ, ყვავილებს ფანტავს
თუ ფანჯარასთან შემოხედვას გაბედავს დილით
მისი უმწეო ფოთლის თრთოლვა ძარღვებში ატანს.

არ გავიხსენებ_ გრძნობამ თვითონ შემოინახა
შეხება ნაზი, ვნებიანი, სურვილის ღამის
მთვარე, ღამე და ბევრი ჩრდილი...მაისი ნამი
თრთოლვა და ჩუმი ფორიაქი, ცრემლები ლამის...

ყველა ფოთოლში  რომ მეძებდი, დარდმა გამაქრო
როგორც  ყვავილმა, შემოდგომით,  ფერი ვიცვალე
მაისის თვეში ციცინათელად თუ ვეღარ მნახე
უკვე დრო  იყო.. ჩემს ლექსებში გარდავიცვალე