ვეფხვო! ვეფხვო! მწველო მნათო,
ტყის უღრანში თვალთ რომ აკრთობ,
რა უკვდავმა ძალამ შეგქმნა,
შიშმომრევო - გამავ ფერთა?

რა ქვესკნელის, ან რა ზეცის, -
ვინ დაანთო შენში ცეცხლი?
ვინ გაბედა ზიდვა - რა ფრთამ?
ცეცხლი, ხელით ვინ მოგართვა?

ან ვინ იყო, რა მოხელე,
ვინც გიწნავდა გულის კედლებს?
და გულმა რომ იწყო ფეთქვა, -
არ შეშინდა? სულ არ შეკრთდა?

რა უროთი? რა სამჭედლომ
შეძლო - გონი გამოედნო?
ან ვინ გწრთობდა - ტერორს ცეცხლში,
სასიკვდილო წყვილი ეშვით?

ვარსკვლავთცვენა იყო როცა,
ცრემლი სდიდა როცა შორ ცას,
გაუღიმა პირმშოს თავის
და დაიწყო შექმნა - კრავის?

ვეფხვო! ვეფხვო! მწველო მნათო,
ტყის უღრანში თვალთ რომ აკრთობ,
რა უკვდავმა ძალამ შეგქმნა,
შიშმომრევო - გამავ ფერთა?


The Tyger – by William Blake

Tyger! Tyger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?

In what distant deeps or skies
Burnt the fire of thine eyes?
On what wings dare he aspire?
What the hand dare seize the fire?

And what shoulder, and what art,
Could twist the sinews of thy heart?
And when thy heart began to beat,
What dread hand? and what dread feet?

What the hammer? what the chain?
In what furnace was thy brain?
What the anvil? what dread grasp
Dare its deadly terrors clasp?

When the stars threw down their spears,
And water'd heaven with their tears,
Did he smile his work to see?
Did he who made the Lamb make thee?

Tyger! Tyger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye,
Dare frame thy fearful symmetry?