| ავტორი: რინა
ჟანრი: თარგმანი
7 მაისი, 2015 |
ომის ეშმაკი ( კრებული)
1---------------------------------------------------------------------------------------
საშა ურობოროს
ომის ეშმაკი
ერთმანეთში აიზილა – ტკივილი, სისხლი! დამსხვრეულა იდეოლოგია!
<<გალილეის მშვიდობა>> ქცეული ომად, ამაღლდა! __ მარმარილოს ტონნებია.
ბეირუთი__ ნაცემი, დაწყევლილი! __ სტალინგრადის პაწაწინა კოპიოა.
შედეგი? მშვიდობიანი მოსახლეობა დაკრძალული ათასობით! ჯოჯოხეთის ნანგრევებშია.
სპილენძის ცრემლებით ქვითინებდა დედამიწა, და ის ერთ წამში იარებით დაბერებულა,
დაღუპული ჯარისკაცები მორჩილად მიუღია__ ჭრილობებიც კუბოებით დაუკემსია.
ამბოხებული ანგელოზები ზეციდან ჩამოსცქერიან... ომი – მეფეა, ღმერთი, სატანა!
ითარგმნა 06.07.2014
Саша Уроборос
Бес войны
'Смешались в кучу' - боль, и кровь! Идеология разбита !
"Мир Галилее" став войной, вознесся!___Тоннами гранита.
Бейрут___И бит, и клят!___Маленькая копия Сталинграда.
Итог? Тысячи мирного населения похоронено! В руинах АДА.
Земля рыдала слезами свинца, состарившись вмиг шрамами,
Смиренно убитых солдат приняв___латала гробами их раны.
Взирали мятежно ангелы с небес..Война-и царь, и бог, и бес!
2013г
2--------------------------------------------------------------------------------------
ალეკსანდრ კოვალიოვ
დაჰყურებს ომის ველს ზეცა ვარსკვლავებით გამჭვალული
დაჰყურებს ომის ველს ზეცა ვარსკვლავებით გამჭვალული,
თუ დიდხანს უყურებ, შეიძლება კიდევაც ჩაგძიროს,
დგას შემოდგომის, მწიფე ხილის და პურის სურნელი,
თუმცა სროლის ჯერი სიჩუმეს, ალბათ, ისევ დაარღვევს.
ტომრები, სათოფური, შავი კონდახი ავტომატის,
გუშაგი, უძილო ღამეს რო გაშეშებული ათევს.
კარგად იცის ჯარის კაცმა სირთულე თავისი შრომის,
მოკრძალებული თავის ხვედრს წუწუნის გარეშე უძლებს.
დაჰყურებს ომის ველს ზეცა ვარსკვლავებით გამჭვალული,
ყმაწვილებს ავტომატებთან ჩასძინებიათ ჩაცმულებს,
წვიმიან შემოდგომას სდის სიკვდილის, პურის სურნელი,
დავაშკაცებულ ჯარისკაცს ოჯახზე ფიქრები იპყრობს.
ითარგმნა 02.05.2015
Александр Ковалёв
Над войною пронзённое звездами небо
Над войною пронзённое звездами небо,
Если долго смотреть, можно в нем утонуть.
Пахнет спелыми фруктами, осенью, хлебом,
Тишину может очередь вновь полоснуть.
Амбразуры, мешки, черный ствол автомата,
Часовые в бессонной застыли ночи.
Тяжелее нет в мире труда чем – солдата,
Он же, зная об этом, всё терпит, молчит.
Над войною пронзенное звёздами небо,
Спят в одежде мальчишки, обняв автомат,
Пахнет осень дождливая смертью и хлебом,
И о доме грустит повзрослевший солдат.
1996 г.
3---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Теймураз Табатадзе
Красный город
Зима после обеда дожёвывала солнечные лучи,
смерть следом за снежинками вошла в город,
псом испуганным, изнеможённым глядел
на слабую жизнь с высохшей слезой голод;
умолк лай собак, воробьи не летали...
Жизнь противилась самой мысли о смерти,
надежда заботливо клевала крошки...
Сатана долю требовал ежедневно,
бесчинствуя смело, ведь не было Бога;
бульон кошачины ставшее желанным …
Психоз с жадностью съедал целиком город,
и «спал» ангелочек на оконной раме;
голод - жизнь мёрзлыми кусочками мерил;
хранила для деточки свежее мясо...
на коленях матери лежала кукла...
Не было Бога, потому, осмелевший,
не Сатана – сам Адам, сошедший с ума –
Изгнанная с Райского Сада в Ад, билась
жизнь упорно в сетях проливного дождя...
------
«Среди руин города, мать на оконную раму ( на мороз, чтобы не испортилось)
положила тело погибшего ребёнка, что бы спасти голодающего живого.»
« Для меня было тяжело создавать собирательный образ стихотворения,
вобравшего ужас Сталинграда, Ленинграда, да и любого голодомора в мире.
Стихотворение - выражение моего протеста против насилия.» - Темур.
Переведён с грузинского языка 13.02.2015
თეიმურაზ ტაბატაძე
წითელი ქალაქი
,,ნანგრევებადქცეულ ქალაქში, დედას
უფროსი შვილის ცხედარი, ყინვაში, ფან-
ჯრის რაფაზე დაედო, რათა არ გაფუჭებუ-
ლიყო და უმცროს შვილს უზოგავდა, ში-
მშილისაგან რომ ეხსნა."
ავტორი.
ნასუფრალ მზის სხივებს ლოღნიდა ზამთარი,
ფანტელებს შემოჰყვა ქალაქში სიკვდილი,
ცრემლშემშრალ სიცოცხლეს, უმზერდა ,,აფთარი,”
შიმშილი, დამფრთხალი და სასომიხდილი.
სიცოცხლეს არ ჰქონდა სიკვდილის ატანა,
იმედი ნამცეცებს მზრუნველად კენკავდა,
თავის წილს ითხოვდა ყოველდღე სატანა,
არ იყო ღმერთი და ამიტომ ბედავდა.
კატების ,,წვნიანი” ოცნებად შემორჩა,
ძაღლები არ ყეფდნენ, არ ფრენდა ბეღურა,
ფსიქოზმა ქალაქი სრულიად შებოჭა.
ყინვაში ანგელოზს რაფაზე ,,ეძინა,”
შიმშილი სიცოცხლეს ნაჭრებად ზომავდა,
დედიკოს მუხლებზე თოჯინა ეწვინა,
თოთო ხორცს შვილისთვის მომჭირნედ ზოგავდა.
არ იყო ღმერთი და ამიტომ ბედავდა,
სატანა კი არა, ადამი შეშლილი,
სიცოცხლე დელგმაში ჯიუტად ფეთქავდა,
,,სამოთხის ბაღიდან” ჯოჯოხეთს დევნილი.
ჩემთვისაც მძიმე იყო ამის წერა. ყველაფერი ერთად
,,შევკარი." სტალინგრადი, ჰოლოდომორი, ლენინგრადი
და არ ვიცი კიდევ თუ იყო ამგვარი რამ სადმე.
ამით მსურდა ჩემი პროტესტი გამომეხატა ძალადობისა-
დმი. დიდი მადლობა შეფასებისათვის ყველას.
თემური
2014-02-06
4------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Александр Мишелашвили
Монолог, прошедшего войну, солдата.
Надо мной алеющее небо кровавого цвета,
Небо - несущее нам как смерть, так и спасение,
Небо - которое отражает одновременно
Лица солдата, убитого мной, и моей мамы.
Вчера, раненный насмерть солдат, крепко прижав к груди
Фотографию мальца с золотистыми кудрями,
Смотрел мне прямо в глаза, но я не выдержал взгляда...
Словно молитву, прошептал несколько раз чьё-то имя...
Я, кажется, воочию видел, как вылетела
Из, стекленеющих, открытых глаз светлая душа.
Некто, заметив меня у края бескрайней бездны,
Утешил: «Убитый в бою, нам грехом не зачтётся».
Но почему-то душа моя отказывается
Верить спасительным этим словам оправдания...
Я стал заложником, снящихся мне, мучительных снов:
На Божьем Суде с несчастной семьёй покорный стою,
В снах, осмелев, я выстрел первый уступаю врагу,
Пусть с этой минуты преследует тень мамы его...
Порою, мне кажется, война - место не для Бога,
Его там просто напросто нет, но если всё же он есть,
Так это совесть, которая мной, скорбя, говорит,
И не позволяет в упор на себя в зеркале глядеть,
Принуждая даже стеклянные лужи обходить...
Уйти бы, сойти с ума что-ли от непосильной боли,
И на это не имею прав...
За мной Родина-Мать...
************
Существуют раны, которые,
Как рубец от выстрела в мертвеца,
На живом теле не рубцуются...
Переведён с грузинского языка 17.11.2014
ალექსანდრე მიშელაშვილი
ომში მყოფი ჯარისკაცის მონოლოგი
სისხლისფერი ცა მაქვს,
ცა რომელიც ერთ დროულად, სიკვდილიცაა და გადარჩენაც,
ცა რომელზეც ერთდროულად ისახება:
დედის და ჩემგან მოკლული ჯარისკაცთა სახეები.
გუშინ მოვკალი,
მკერდში ოქროს კულულებიან ბიჭუნას სურათი ჰქონდა ჩაკრული.
პირდაპირ თვალებში მიყურებდა, მე ვერ გავბედე მზერის გასწორება.
რაღაც სახელი გაიმეორა რამდენჯერმე ლოცვასავით და თითქოს დავინახე,
როგორ ამოფრინდა სული, ღიად დარჩენილი თვალებიდან.
ვიღაცამ შემნიშნა სადღაც ზღვარზე მყოფი და ალბათ გასამხნევებლად ჩაილაპარაკა:
"ომში მოკლული ცოდვად არ ითვლება".
როგორ არ ეცადნენ ეს სიტყვები სულში შეღწევას, მაგრამ ამაოდ.
მეწამული სიზმრები მაქვს,
სიზმრები სადაც ერთად ვდგავართ უფლის სამსჯავროზე,
მე და ჩემგან გაუბედურებული ოჯახები.
სიზმრები სადაც გამბედაობა მყოფნის, მტერს პირველი სროლა დავუთმო.
დავუთმო რადგან ახლა ის შეაწუხოს, დედაჩემის აბოჟირებულმა აჩრდილმა.
ხან ვფიქრობ რომ ომში ღმერთი საერთოდ არ არსებობს
და თუ არსებობს სწორედ ის სინდისია მე რომ ახლა მალაპარაკებს.
სარკეს ვერიდები , სარკეს კი არა გუბესაც კი,
ალბათ ასე ემართებათ, როცა საკუთარ თავს თვალს ვერ უსწორებენ.
ბევრმა ვერ გაუძლო, ბევრი გაიქცა , ბევრი უბრალოდ ჭკვიდან შეიშალა.
მე არცერთის უფლება არ მაქვს ჩემს უკან სამშობლოა.
*********
ისეთი ჭრილობებიც არსებობს,
მკვდარზე ნასროლი ნატყვიარივით,
ცოცხალზეც რომ არ ხორცდებიან.
9 ნოემბერი, 2014
5-----------------------------------------------------------------------------------------
ჯონდო
ეკიპაჟი
ორ რუს, ქართველს და ებრაელს
ტანკი ერთი ერგოთ წილად,
ერთ-მთლიანად კი ქცეულ სულს
ხვედრად ტანკი ერგო ბინად.
ბერლინს მიახწიეს კიდეც,
უბან-უბან მიდის ბრძოლა,
ათასობით სკდება ჭურვიც-
ბოლო ბრძოლის ჟამი დგება.
ცეცხლში იწვის დედა-მიწა,
ნაფლეთებად იფლითება,
როგორც დღისით - ნათელია,
ფარავს ყვირილს - აფეთქება.
სახლს რომ ფლობენ ფაშისტები,
ტყვია-წამალს არ გვაკლებენ,
ცეცხლის ალში გახვეული
ტანკი მოდის ჩვენს საშველად.
იარაღს გიორგი ტენის,
უმიზნებს ჭურვს ვალოდია,
ლიოვა ყუმბარას ისვრის,
უმატებს სიჩქარეს კოლია.
სადგომი მტრის გაარღვიეს,
ზარალიც დიდი აჩვენეს,
სასაფლაოსკენ ფაშისტებს
გზა წეშმარიტი უკურთხეს.
ცეცხლში იწვის დედა-მიწა,
ნახშირდება, იფერფლება,
როგორც დღისით - ნათელია,
თუმც ბაღი არ აყვავდება.
ორ რუს, ქართველს და ებრაელს
დაწვა ტანკში ერგოთ ბედად,
ერთ-მთლიანად კი ქცეულ სულს
ხვედრად ტანკი ერგო ბინად.
ითარგმნა 10.02.2015
Джондо
Экипаж
Два русских, еврей и грузин
Сражаются в танке одном,
Их дух стал на время един,
А танк превратился в их дом.
Вошли наконец - то в Берлин,
Берут за кварталом квартал,
Вокруг рвутся тысячи мин -
Фашистский предсмертный оскал.
Земля полыхая огнём,
Горит, разрываясь в клочки,
От взрывов светло словно днём,
И грохот - кричи не кричи.
А в доме фашисты сидят,
Для нас не жалеют огня,
На помощь танкисты спешат,
Хотя полыхает броня.
Георгий задвинул снаряд,
Володя с орудия бьёт,
Наш Лёва подкинул гранат,
А Коля дает полный ход.
Пробили в немецкий форпост,
Танкисты огромную брешь,
Фашистов везут на погост,
Подавлен и этот мятеж.
Земля полыхает огнём,
Обугливаясь на лету,
От зарева свет словно днём,
Здесь вряд ли сады зацветут.
Два русских, еврей и грузин,
Горят вместе в танке одном,
Их дух навсегда стал един,
А танк стал навечно их дом.
2007г.
6-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
კრასიმირ გეორგიევი
ომი
ისევ მშვიდობა შეირყა ჩვენი, და ომის ღმერთმა კვლავ გაიღვიძა,
მეომრები ხმლებს ლესავენ, რომ გაფანტონ ჩვენი ოცნება, სიზმარი, გაზაფხულის ხიბლი,
რომ ისევ ჩქეფდეს სისხლის მდინარე და მიატოვოს სიმშვიდემ სული.
ომები საზარელი იმპერიისთვის, გამდიდრებისთვის საჭიროა.
მშვიდობა კი უძლურთათვის, მხდლებისთვისა – სატანისთვის ხეირია.
ბრძოლის ველსაც ის უმღერებს ვით ატომის პეგასი:
კაცთა ჩაქრეს სიცოცხლე, სუქდებოდეს ოქროს კერპი.
ომი სიცოცხლეს სწამლავს, აღმართავს ფშვნიტ ხიდს უფსკრულზე,
გაქრეს ღირსება, ნამუსი, სურს აფეთქდეს სიჩუმე.
სამყარო უბედური დაუშნოვდეს, დასნეულდეს.
გმირებისთვის მზე ქრებოდეს, შეიძაგონ მშვიდობა და ეს სამყარო,
თვითონაც და ახლობლებიც გაეხვივნენ ცეცხლის ალში.
ცოცხლები, მხოლოდ ხანძრის კვამლს ვხედავდეთ, გვძულდეს მიწა და ყოფა ჩვენი.
ომისათვის სულერთია გმირია თუ ლაჩარი, არამზადაა თუ მსხვერპლი.
სასაკლაოსკენ მიუძღვის, მიერეკება ჯოგივით, სუყველას ელით სიკვდილი.
არაფერია წმინდა, არც შიში ღმერთის წინაშე, მის საქმეში და ფიქრებში
გარდა მრგვალი ანგარიშის ბანკში...
ითარგმნა 15.03.2014
Красимир Георгиев
ВОЙНА
Империите се градят с войни!
Мирът е за страхливите и слабите!
Героите ги помнят! А дали
не е измислил тези мисли дяволът,
обяздил своя атомен Пегас,
възпяващ бойните поля на времето...
Но няма поетична смърт, смъртта
е винаги на прозата творение.
Войната – крехък мост над пропастта,
със страстна блудна власт ще ни прегърне,
но ако гледаш дълго към смъртта,
тя скоро с поглед свой ще ти отвърне.
След подвиг ли, или след зла съдба,
отправяме се в същата посока.
И няма героична смърт, смъртта
е винаги нелепа и жестока.
Венци красят безстрашие и страх,
фанфари паметно благоговеят.
И ще се помни дълго таз война,
но не и от воювалите в нея.
„ВОЙНА”, сл. Красимир Георгиев (перевод с болгарского поэта Красимира Георгиева на русский язык)
аранжировка, синтезатор - Л. Дубинский, рояль - С. Дмитриенко, поёт - Михаил Мухамеджанов
Снова мир наш неспокоен, вновь проснулся Бог войны,
точат сабли его войны, чтоб мечты, наши сны, лик весны нарушить,
чтобы вновь кровь рекой, и покой покинул души.
Для империй и наживы войны страшные нужны.
Мир для слабых и трусливых на поживу сатаны.
Чтобы атомным Пегасом поле брани он воспел,
чтоб людские жизни гасли и телец златой жирел.
Строит хрупкий мост над бездной, отравляя жизнь, война,
чтоб исчезли честь и честность, и взорвалась тишина.
Чтобы мир стал безобразным, и несчастным, и больным,
для героев солнце гасло, чтобы им и родным только дым
пожаришь видеть, Эту жизнь, этот мир возненавидеть.
Чтобы нам всем живым дым пожаришь только видеть,
эту жизнь, этот мир родной возненавидеть.
Все равно войне, кто жертва, трус, подлец или герой
Всех она готовят к смерти, словно скот, ведет в забой.
И ни капли нет святого в помыслах, делах ее,
даже страха перед Богом, только в банках круглый счет.
2012г.
7------------------------------------------------------------------------------------------------------------
სიგიჟე (იური სემეცკი)
<<მაუწყებელთან>> ერთად სიგიჟე მოდიოდა.
უყურებდა, უსმენდა, და მიირთმევდა კატლეტს.
ეგონა, კიდევ ცოტაც და ყველას ჩაითრევდა
სევდა საფანტით აჩეხილი სხვისი ზაფხულის.
სამხრეთიდან სიცხე უტევდა, მძლავრად ურტყავდა
კონდახით, ჩექმით, დანაშაულით ჯარისკაცის...
ცეცხლში გახვეულ ბოინგს ხედავდა, დაგვიანდა
თხოვნა, მუდარა, ძებნაც კი დამნაშავეების.
<< ახალი ამბების>> დასრულების შემდეგ კი ის
იდგა ვით მხუთავი სმოგი, ოფლად იღვრებოდა.
სურვილი გიპყრობდა საბნის ქვეშ ქვეყნის დამალვის,
მაგრამ ცრემლის არ სჯერათ, სამსახურიც ელოდა.
იმ დღეს სახლიდან გამოსულს სიგიჟე მისდევდა.
მეტრო, <<კომსომოლკა*>>, ტორმუზის საზარელი ხმა.
და მაინც მოხდა, ის შეითრია სხვისმა ზაფხულმა,
დაყვირებამდე ახალი ამბებით გაჟღენთილმა.
ქართულად ითარგმნა 08.11.2014
<<კომსომოლკა>> - მოედანი
Безумство
Юрий Семецкий
Оно приходило утром, всегда с «Вестями».
Он молча смотрел и слушал, и ел котлету.
Казалось, ещё немного, и всех затянет
в расколотое картечью чужое лето.
Жара наступала с юга и била в ноздри
прикладом и сапогом, и виной солдата...
Он видел горящий Боинг, но было поздно
просить, умолять, разыскивать виноватых.
Когда завершались «Вести», Оно стояло
удушливым смогом или струилось потом,
и страшно хотелось спрятать под одеялом
весь мир, но слезам не верят, и ждёт работа.
В тот день он из дома вышел. Безумство - следом.
Метро, «комсомолка», тормоз, визжащий дико.
Его затянуло всё же в чужое лето,
пропахшее новостями ещё до вскрика.
2014г.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ომის ეშმაკი ( კრებული)
1---------------------------------------------------------------------------------------
საშა ურბოროს
ომის ეშმაკი
ერთმანეთში აიზილა – ტკივილი, სისხლი! დამსხვრეულა იდეოლოგია!
<<გალილეის მშვიდობა>> ქცეული ომად, ამაღლდა! __ მარმარილოს ტონნებია.
ბეირუთი__ ნაცემი, დაწყევლილი! __ სტალინგრადის პაწაწინა კოპიოა.
შედეგი? მშვიდობიანი მოსახლეობა დაკრძალული ათასობით! ჯოჯოხეთის ნანგრევებშია.
სპილენძის ცრემლებით ქვითინებდა დედამიწა, და ის ერთ წამში იარებით დაბერებულა,
დაღუპული ჯარისკაცები მორჩილად მიუღია__ ჭრილობებიც კუბოებით დაუკემსია.
ამბოხებული ანგელოზები ზეციდან ჩამოსცქერიან... ომი – მეფეა, ღმერთი, სატანა!
ითარგმნა 06.07.2014
Саша Уроборос
Бес войны
'Смешались в кучу' - боль, и кровь! Идеология разбита !
"Мир Галилее" став войной, вознесся!___Тоннами гранита.
Бейрут___И бит, и клят!___Маленькая копия Сталинграда.
Итог? Тысячи мирного населения похоронено! В руинах АДА.
Земля рыдала слезами свинца, состарившись вмиг шрамами,
Смиренно убитых солдат приняв___латала гробами их раны.
Взирали мятежно ангелы с небес..Война-и царь, и бог, и бес!
2013
2--------------------------------------------------------------------------------------
ალეკსანდრ კოვალიოვ
დაჰყურებს ომის ველს ზეცა ვარსკვლავებით გამჭვალული
დაჰყურებს ომის ველს ზეცა ვარსკვლავებით გამჭვალული,
თუ დიდხანს უყურებ, შეიძლება კიდევაც ჩაგძიროს,
დგას შემოდგომის, მწიფე ხილის და პურის სურნელი,
თუმცა სროლის ჯერი სიჩუმეს, ალბათ, ისევ დაარღვევს.
ტომრები, სათოფური, შავი კონდახი ავტომატის,
გუშაგი, უძილო ღამეს რო გაშეშებული ათევს.
კარგად იცის ჯარის კაცმა სირთულე თავისი შრომის,
მოკრძალებული თავის ხვედრს წუწუნის გარეშე უძლებს.
დაჰყურებს ომის ველს ზეცა ვარსკვლავებით გამჭვალული,
ყმაწვილებს ავტომატებთან ჩასძინებიათ ჩაცმულებს,
წვიმიან შემოდგომას სდის სიკვდილის, პურის სურნელი,
დავაშკაცებულ ჯარისკაცს ოჯახზე ფიქრები იპყრობს.
ითარგმნა 02.05.2015
Александр Ковалёв
Над войною пронзённое звездами небо
Над войною пронзённое звездами небо,
Если долго смотреть, можно в нем утонуть.
Пахнет спелыми фруктами, осенью, хлебом,
Тишину может очередь вновь полоснуть.
Амбразуры, мешки, черный ствол автомата,
Часовые в бессонной застыли ночи.
Тяжелее нет в мире труда чем – солдата,
Он же, зная об этом, всё терпит, молчит.
Над войною пронзенное звёздами небо,
Спят в одежде мальчишки, обняв автомат,
Пахнет осень дождливая смертью и хлебом,
И о доме грустит повзрослевший солдат.
1996 г.
3---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Теймураз Табатадзе
Красный город
Зима после обеда дожёвывала солнечные лучи,
смерть следом за снежинками вошла в город,
псом испуганным, изнеможённым глядел
на слабую жизнь с высохшей слезой голод;
умолк лай собак, воробьи не летали...
Жизнь противилась самой мысли о смерти,
надежда заботливо клевала крошки...
Сатана долю требовал ежедневно,
бесчинствуя смело, ведь не было Бога;
бульон кошачьины ставшее желанным …
Психоз с жадностью съедал целиком город,
и «спал» ангелочек на оконной раме;
голод - жизнь мёрзлыми кусочками мерил;
хранила для деточки свежее мясо...
на коленях матери лежала кукла...
Не было Бога, потому, осмелевший,
не Сатана – сам Адам, сошедший с ума –
Изгнанная с Райского Сада в Ад, билась
жизнь упорно в сетях проливного дождя...
------
«Среди руин города, мать на оконную раму ( на мороз, чтобы не испортилось)
положила тело погибшего ребёнка, что бы спасти голодающего живого.»
« Для меня было тяжело создавать собирательный образ стихотворения,
вобравшего ужас Сталинграда, Ленинграда, да и любого голодомора в мире.
Стихотворение - выражение моего протеста против насилия.» - Темур.
Переведён с грузинского языка 13.02.2015
თეიმურაზ ტაბატაძე
წითელი ქალაქი
,,ნანგრევებადქცეულ ქალაქში, დედას
უფროსი შვილის ცხედარი, ყინვაში, ფან-
ჯრის რაფაზე დაედო, რათა არ გაფუჭებუ-
ლიყო და უმცროს შვილს უზოგავდა, ში-
მშილისაგან რომ ეხსნა."
ავტორი.
ნასუფრალ მზის სხივებს ლოღნიდა ზამთარი,
ფანტელებს შემოჰყვა ქალაქში სიკვდილი,
ცრემლშემშრალ სიცოცხლეს, უმზერდა ,,აფთარი,”
შიმშილი, დამფრთხალი და სასომიხდილი.
სიცოცხლეს არ ჰქონდა სიკვდილის ატანა,
იმედი ნამცეცებს მზრუნველად კენკავდა,
თავის წილს ითხოვდა ყოველდღე სატანა,
არ იყო ღმერთი და ამიტომ ბედავდა.
კატების ,,წვნიანი” ოცნებად შემორჩა,
ძაღლები არ ყეფდნენ, არ ფრენდა ბეღურა,
ფსიქოზმა ქალაქი სრულიად შებოჭა.
ყინვაში ანგელოზს რაფაზე ,,ეძინა,”
შიმშილი სიცოცხლეს ნაჭრებად ზომავდა,
დედიკოს მუხლებზე თოჯინა ეწვინა,
თოთო ხორცს შვილისთვის მომჭირნედ ზოგავდა.
არ იყო ღმერთი და ამიტომ ბედავდა,
სატანა კი არა, ადამი შეშლილი,
სიცოცხლე დელგმაში ჯიუტად ფეთქავდა,
,,სამოთხის ბაღიდან” ჯოჯოხეთს დევნილი.
ჩემთვისაც მძიმე იყო ამის წერა. ყველაფერი ერთად
,,შევკარი." სტალინგრადი, ჰოლოდომორი, ლენინგრადი
და არ ვიცი კიდევ თუ იყო ამგვარი რამ სადმე.
ამით მსურდა ჩემი პროტესტი გამომეხატა ძალადობისა-
დმი. დიდი მადლობა შეფასებისათვის ყველას.
თემური
2014-02-06
4------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Александр Мишелашвили
Монолог, прошедшего войну, солдата.
Надо мной алеющее небо кровавого цвета,
Небо - несущее нам как смерть, так и спасение,
Небо - которое отражает одновременно
Лица солдата, убитого мной, и моей мамы.
Вчера, раненный насмерть солдат, крепко прижав к груди
Фотографию мальца с золотистыми кудрями,
Смотрел мне прямо в глаза, но я не выдержал взгляда...
Словно молитву, прошептал несколько раз чьё-то имя...
Я, кажется, воочию видел, как вылетела
Из, стекленеющих, открытых глаз светлая душа.
Некто, заметив меня у края бескрайней бездны,
Утешил: «Убитый в бою, нам грехом не зачтётся».
Но почему-то душа моя отказывается
Верить спасительным этим словам оправдания...
Я стал заложником, снящихся мне, мучительных снов:
На Божьем Суде с несчастной семьёй покорный стою,
В снах, осмелев, я выстрел первый уступаю врагу,
Пусть с этой минуты преследует тень мамы его...
Порою, мне кажется, война - место не для Бога,
Его там просто напросто нет, но если всё же он есть,
Так это совесть, которая мной, скорбя, говорит,
И не позволяет в упор на себя в зеркале глядеть,
Принуждая даже стеклянные лужи обходить...
Уйти бы, сойти с ума что-ли от непосильной боли,
И на это не имею прав...
За мной Родина-Мать...
************
Существуют раны, которые,
Как рубец от выстрела в мертвеца,
На живом теле не рубцуются...
Переведён с грузинского языка 17.11.2014
ალექსანდრე მიშელაშვილი
ომში მყოფი ჯარისკაცის მონოლოგი
სისხლისფერი ცა მაქვს,
ცა რომელიც ერთ დროულად, სიკვდილიცაა და გადარჩენაც,
ცა რომელზეც ერთდროულად ისახება:
დედის და ჩემგან მოკლული ჯარისკაცთა სახეები.
გუშინ მოვკალი,
მკერდში ოქროს კულულებიან ბიჭუნას სურათი ჰქონდა ჩაკრული.
პირდაპირ თვალებში მიყურებდა, მე ვერ გავბედე მზერის გასწორება.
რაღაც სახელი გაიმეორა რამდენჯერმე ლოცვასავით და თითქოს დავინახე,
როგორ ამოფრინდა სული, ღიად დარჩენილი თვალებიდან.
ვიღაცამ შემნიშნა სადღაც ზღვარზე მყოფი და ალბათ გასამხნევებლად ჩაილაპარაკა:
"ომში მოკლული ცოდვად არ ითვლება".
როგორ არ ეცადნენ ეს სიტყვები სულში შეღწევას, მაგრამ ამაოდ.
მეწამული სიზმრები მაქვს,
სიზმრები სადაც ერთად ვდგავართ უფლის სამსჯავროზე,
მე და ჩემგან გაუბედურებული ოჯახები.
სიზმრები სადაც გამბედაობა მყოფნის, მტერს პირველი სროლა დავუთმო.
დავუთმო რადგან ახლა ის შეაწუხოს, დედაჩემის აბოჟირებულმა აჩრდილმა.
ხან ვფიქრობ რომ ომში ღმერთი საერთოდ არ არსებობს
და თუ არსებობს სწორედ ის სინდისია მე რომ ახლა მალაპარაკებს.
სარკეს ვერიდები , სარკეს კი არა გუბესაც კი,
ალბათ ასე ემართებათ, როცა საკუთარ თავს თვალს ვერ უსწორებენ.
ბევრმა ვერ გაუძლო, ბევრი გაიქცა , ბევრი უბრალოდ ჭკვიდან შეიშალა.
მე არცერთის უფლება არ მაქვს ჩემს უკან სამშობლოა.
*********
ისეთი ჭრილობებიც არსებობს,
მკვდარზე ნასროლი ნატყვიარივით,
ცოცხალზეც რომ არ ხორცდებიან.
9 ნოემბერი, 2014
5-----------------------------------------------------------------------------------------
ჯონდო
ეკიპაჟი
ორ რუს, ქართველს და ებრაელს
ტანკი ერთი ერგოთ წილად,
ერთ-მთლიანად კი ქცეულ სულს
ხვედრად ტანკი ერგო ბინად.
ბერლინს მიახწიეს კიდეც,
უბან-უბან მიდის ბრძოლა,
ათასობით სკდება ჭურვიც-
ბოლო ბრძოლის ჟამი დგება.
ცეცხლში იწვის დედა-მიწა,
ნაფლეთებად იფლითება,
როგორც დღისით - ნათელია,
ფარავს ყვირილს - აფეთქება.
სახლს რომ ფლობენ ფაშისტები,
ტყვია-წამალს არ გვაკლებენ,
ცეცხლის ალში გახვეული
ტანკი მოდის ჩვენს საშველად.
იარაღს გიორგი ტენის,
უმიზნებს ჭურვს ვალოდია,
ლიოვა ყუმბარას ისვრის,
უმატებს სიჩქარეს კოლია.
სადგომი მტრის გაარღვიეს,
ზარალიც დიდი აჩვენეს,
სასაფლაოსკენ ფაშისტებს
გზა წეშმარიტი უკურთხეს.
ცეცხლში იწვის დედა-მიწა,
ნახშირდება, იფერფლება,
როგორც დღისით - ნათელია,
თუმც ბაღი არ აყვავდება.
ორ რუს, ქართველს და ებრაელს
დაწვა ტანკში ერგოთ ბედად,
ერთ-მთლიანად კი ქცეულ სულს
ხვედრად ტანკი ერგო ბინად.
ითარგმნა 10.02.2015
Джондо
Экипаж
Два русских, еврей и грузин
Сражаются в танке одном,
Их дух стал на время един,
А танк превратился в их дом.
Вошли наконец - то в Берлин,
Берут за кварталом квартал,
Вокруг рвутся тысячи мин -
Фашистский предсмертный оскал.
Земля полыхая огнём,
Горит, разрываясь в клочки,
От взрывов светло словно днём,
И грохот - кричи не кричи.
А в доме фашисты сидят,
Для нас не жалеют огня,
На помощь танкисты спешат,
Хотя полыхает броня.
Георгий задвинул снаряд,
Володя с орудия бьёт,
Наш Лёва подкинул гранат,
А Коля дает полный ход.
Пробили в немецкий форпост,
Танкисты огромную брешь,
Фашистов везут на погост,
Подавлен и этот мятеж.
Земля полыхает огнём,
Обугливаясь на лету,
От зарева свет словно днём,
Здесь вряд ли сады зацветут.
Два русских, еврей и грузин,
Горят вместе в танке одном,
Их дух навсегда стал един,
А танк стал навечно их дом.
2007
6-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
კრასიმირ გეორგიევი
ომი
ისევ მშვიდობა შეირყა ჩვენი, და ომის ღმერთმა კვლავ გაიღვიძა,
მეომრები ხმლებს ლესავენ, რომ გაფანტონ ჩვენი ოცნება, სიზმარი, გაზაფხულის ხიბლი,
რომ ისევ ჩქეფდეს სისხლის მდინარე და მიატოვოს სიმშვიდემ სული.
ომები საზარელი იმპერიისთვის, გამდიდრებისთვის საჭიროა.
მშვიდობა კი უძლურთათვის, მხდლებისთვისა – სატანისთვის ხეირია.
ბრძოლის ველსაც ის უმღერებს ვით ატომის პეგასი:
კაცთა ჩაქრეს სიცოცხლე, სუქდებოდეს ოქროს კერპი.
ომი სიცოცხლეს სწამლავს, აღმართავს ფშვნიტ ხიდს უფსკრულზე,
გაქრეს ღირსება, ნამუსი, სურს აფეთქდეს სიჩუმე.
სამყარო უბედური დაუშნოვდეს, დასნეულდეს.
გმირებისთვის მზე ქრებოდეს, შეიძაგონ მშვიდობა და ეს სამყარო,
თვითონაც და ახლობლებიც გაეხვივნენ ცეცხლის ალში.
ცოცხლები, მხოლოდ ხანძრის კვამლს ვხედავდეთ, გვძულდეს მიწა და ყოფა ჩვენი.
ომისათვის სულერთია გმირია თუ ლაჩარი, არამზადაა თუ მსხვერპლი.
სასაკლაოსკენ მიუძღვის, მიერეკება ჯოგივით, სუყველას ელით სიკვდილი.
არაფერია წმინდა, არც შიში ღმერთის წინაშე, მის საქმეში და ფიქრებში
გარდა მრგვალი ანგარიშის ბანკში...
ითარგმნა 15.03.2014
Красимир Георгиев
ВОЙНА
Империите се градят с войни!
Мирът е за страхливите и слабите!
Героите ги помнят! А дали
не е измислил тези мисли дяволът,
обяздил своя атомен Пегас,
възпяващ бойните поля на времето...
Но няма поетична смърт, смъртта
е винаги на прозата творение.
Войната – крехък мост над пропастта,
със страстна блудна власт ще ни прегърне,
но ако гледаш дълго към смъртта,
тя скоро с поглед свой ще ти отвърне.
След подвиг ли, или след зла съдба,
отправяме се в същата посока.
И няма героична смърт, смъртта
е винаги нелепа и жестока.
Венци красят безстрашие и страх,
фанфари паметно благоговеят.
И ще се помни дълго таз война,
но не и от воювалите в нея.
„ВОЙНА”, сл. Красимир Георгиев (перевод с болгарского поэта Красимира Георгиева на русский язык)
аранжировка, синтезатор - Л. Дубинский, рояль - С. Дмитриенко, поёт - Михаил Мухамеджанов
Снова мир наш неспокоен, вновь проснулся Бог войны,
точат сабли его войны, чтоб мечты, наши сны, лик весны нарушить,
чтобы вновь кровь рекой, и покой покинул души.
Для империй и наживы войны страшные нужны.
Мир для слабых и трусливых на поживу сатаны.
Чтобы атомным Пегасом поле брани он воспел,
чтоб людские жизни гасли и телец златой жирел.
Строит хрупкий мост над бездной, отравляя жизнь, война,
чтоб исчезли честь и честность, и взорвалась тишина.
Чтобы мир стал безобразным, и несчастным, и больным,
для героев солнце гасло, чтобы им и родным только дым
пожаришь видеть, Эту жизнь, этот мир возненавидеть.
Чтобы нам всем живым дым пожаришь только видеть,
эту жизнь, этот мир родной возненавидеть.
Все равно войне, кто жертва, трус, подлец или герой
Всех она готовят к смерти, словно скот, ведет в забой.
И ни капли нет святого в помыслах, делах ее,
даже страха перед Богом, только в банках круглый счет.
7------------------------------------------------------------------------------------------------------------
სიგიჟე (იური სემეცკი)
<<მაუწყებელთან>> ერთად სიგიჟე მოდიოდა.
უყურებდა, უსმენდა, და მიირთმევდა კატლეტს.
ეგონა, კიდევ ცოტაც და ყველას ჩაითრევდა
სევდა საფანტით აჩეხილი სხვისი ზაფხულის.
სამხრეთიდან სიცხე უტევდა, მძლავრად ურტყავდა
კონდახით, ჩექმით, დანაშაულით ჯარისკაცის...
ცეცხლში გახვეულ ბოინგს ხედავდა, დაგვიანდა
თხოვნა, მუდარა, ძებნაც კი დამნაშავეების.
<< ახალი ამბების>> დასრულების შემდეგ კი ის
იდგა ვით მხუთავი სმოგი, ოფლად იღვრებოდა.
სურვილი გიპყრობდა საბნის ქვეშ ქვეყნის დამალვის,
მაგრამ ცრემლის არ სჯერათ, სამსახურიც ელოდა.
იმ დღეს სახლიდან გამოსულს სიგიჟე მისდევდა.
მეტრო, <<კომსომოლკა*>>, ტორმუზის საზარელი ხმა.
და მაინც მოხდა, ის შეითრია სხვისმა ზაფხულმა,
დაყვირებამდე ახალი ამბებით გაჟღენთილმა.
ქართულად ითარგმნა 08.11.2014
<<კომსომოლკა>> - მოედანი
Безумство
Юрий Семецкий
Оно приходило утром, всегда с «Вестями».
Он молча смотрел и слушал, и ел котлету.
Казалось, ещё немного, и всех затянет
в расколотое картечью чужое лето.
Жара наступала с юга и била в ноздри
прикладом и сапогом, и виной солдата...
Он видел горящий Боинг, но было поздно
просить, умолять, разыскивать виноватых.
Когда завершались «Вести», Оно стояло
удушливым смогом или струилось потом,
и страшно хотелось спрятать под одеялом
весь мир, но слезам не верят, и ждёт работа.
В тот день он из дома вышел. Безумство - следом.
Метро, «комсомолка», тормоз, визжащий дико.
Его затянуло всё же в чужое лето,
пропахшее новостями ещё до вскрика.
22.08.2014
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
| მონაცემები არ არის |
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
