კარდაკარ ჰქროდა
ქარი ბებერი,
გიჟს ჰგავდა, ნუთუ
რამე ეწყინა?!
შეაწრიალა
სახლიც, მესერიც
და მუხის ტოტზე
ჩამოეძინა...

მერე მოვიდა
წვიმა მწუხარე,
თითებში სველი
ტოტი ეჭირა,
შენობებს, ბაღებს
ჩამოუარა
და ჩემს სარკმელთან
ჩამოეძინა...

ეს გაგიჟება
ქარმა მასწავლა,
ეს მწუხარება
წვიმის დინებამ,
ჩემი ლექსებიც
ასე კარდაკარ
ივლიან, ვიდრე
ჩ  ა  ე  ძ  ი  ნ  ე  ბ  ა  თ