კვლავ ცოცხალი ხარ ჩემო ბებერო?
მეც ვცოცხლობ ასე... მოკითხვას გითვლი!
დე! ლაჟვარდები, შენს ქოხს ეფერონ,
იმ საღამოსფრად... – მოგიხსნან ტვირთი.

მწერენ, რომ დარდობ, დარდს კი არ ამხელ...
და რომ მნატრულობ ხშირად უფრორე,
რომ ისევ იცვამ იმ ძველ ტანსაცმელს
და გზას გაჰყურებ: "ნეტავ თუ მოველ?..".

ლურჯ სიმწუხრეში – საღამო ხანს კი,
ერთი ფიქრით ხარ სულ გარინდული:
თითქოს დუქანში, დამთვრალმა არყით,
მკერდში მატაკა დანა ფინური.

არაფერია! დამშვიდდი დედა
და ნუ აჰყვები უაზრო ბოდვებს.
არც ისე შტერი ვარ - ჩემდა ბედად:
შენს უნახავად, ავდგე და მოვკვდე.

კვლავინდებურად, ისევ ნაზი ვარ,
ამას ვინატრი მხოლოდ და მხოლოდ,
რომ სევდას, უკვე ნაკლებ აზრიანს,
მანდ გამოვექცე – ჩვენ სადაც ვხოვრობთ.

მე დავბრუნდები, როს გაშლილ ტოტებს –
გაზაფხულისას, ქარი გაწიწკნის.
გამთენიისას – ოღონდ იცოდე! –
ნუ გამაღვიძებ, როგორც რვა წლის წინ.

ნუ გააღვივებ იარებს - ჩამქრალთ,
ნუ მოიგონებ ვერამხდარ ნატვრებს –
არც დანაკლისზე, დაღლაზე არ თქვა,
რაც ჩემს ცხოვრებას გულუხვად ვმატე.

ნუღარ მასწავლი ლოცვასაც. კმარა!
ნუ განვაახლებთ განვლილს – რაც იყო.
ხსნაც, სიხარულიც – შენა ხარ მარად,
მხოლოდ შენა ხარ, ჩემი მზის სითბო.

მაშ დაივიწყე დარდი, – დააცხრე,
ნუ ნაღვლიანობ! – ჩემზე უფრორე!
და ნუ ჩაიცვამ იმ ძველ ტანსაცმელს...
გზას ნუ გაჰყურებ: "ნეტავ თუ მოველ?.."



Ты жива еще, моя старушка?
Жив и я. Привет тебе, привет!
Пусть струится над твоей избушкой
Тот вечерний несказанный свет.

Пишут мне, что ты, тая тревогу,
Загрустила шибко обо мне,
Что ты часто xодишь на дорогу
В старомодном ветxом шушуне.

И тебе в вечернем синем мраке
Часто видится одно и то ж:
Будто кто-то мне в кабацкой драке
Саданул под сердце финский нож.

Ничего, родная! Успокойся.
Это только тягостная бредь.
Не такой уж горький я пропойца,
Чтоб, тебя не видя, умереть.

я по-прежнему такой же нежный
И мечтаю только лишь о том,
Чтоб скорее от тоски мятежной
Воротиться в низенький наш дом.

я вернусь, когда раскинет ветви
По-весеннему наш белый сад.
Только ты меня уж на рассвете
Не буди, как восемь лет назад.

Не буди того, что отмечалось,
Не волнуй того, что не сбылось,-
Слишком раннюю утрату и усталость
Испытать мне в жизни привелось.

И молиться не учи меня. Не надо!
К старому возврата больше нет.
Ты одна мне помощь и отрада,
Ты одна мне несказанный свет.

Так забудь же про свою тревогу,
Не грусти так шибко обо мне.
Не xоди так часто на дорогу
В старомодном ветxом шушуне.