-გამარჯობა, სისი. (ყველა წერილი იწყება ასე) ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ ჩვეულებრივი გოგონა არ ხარ. ყოველთვის მეშინოდა შენი ჭაობისფერი თვალების უფრო მეტად აწყლიანების. წყლის ზედაპირზე, ხომ ყოველვის თავისუფლად ტივტივებს ნაგავი. სისი, ჩემო ჩალისფერთმიანო სულელო, (არ გეწყინოს, მოფერებით გეძახი) დღემდე ცელქო და ხიფათიანო , არ გრცხვენია ისევ ისე რომ გიყვარს ადამიანები?! არ გრცხვენია ისევ ისე რომ პატიობ იოლად?! როგორც ბავშვობაში ივიწყებდი წყენას და მალევე უბრუნდებოდი იმათ ჟრიამულს - ვინც კოცონი გააჩაღა და ჯორდანობრუნობანა ითამაშა შენი თოჯინით. ღმერთივით იყავი, სისი. შენი სათამაშოებით ამარაგებდი პატარა ინკვიზიტორებს. ეს ცელქი ბოროტუნებიც გებრალებოდა, სათამაშოებიც და საკუთარი თავიც, იმიტომ, რომ კარგავდი... კარგავდი : თოჯინებს -სამუდამოდ, მეგობრებს - ცოტა ხნით, (პატიებამდე) და იძენდი ტკივილის და სიბრალულის მოურჩენელ გრძნობას.
სისი, ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ ჩვეულებრივი ბავშვი არ ხარ. ყოველთვის მეშინოდა შენი ჭაობისფერი თვალების კიდევ უფრო მეტად აწყლიანების. დაუდევარი ტურისტებისგან დატოვებული ნაგავი წყლის ზედაპირზე ხომ უფრო თავისუფლად ტივტივებს.
სისი, ბავშვობაშივე დაეკარგე ცხოვრებას, რომელიც აბინძურებს. თავიდანვე არ გამოჰყევი ჩვენს ნაბიჯებს, რომლებსაც იქ მივყავდით, სადაც ახლა ვდგავართ. უნდობლობასთან, დანის ალესილ პირებთან, უსიყვარულობასთან, უერთმანეთობასთან. სისი, ამიტომაც არ გითხარი სიმართლე. არ გითხარი, როგორ მიკვირდა შენი მეგობრების დამეგობრება შენს მტრებთან და ვერ ამეხსნა, რატომღა რჩებოდნენ ისინი შენს გარემოცვაში.
P.S სისი, ერთხელ მაინც გაუბრაზდი. ერთხელ მაინც არ შეუნდო ღალატი. ერთხელ მაინც გაიფიქრე, რომ მეგობრები, რომლებიც, შენს მტრებთან მეგობრობენ არ არიან ღირსები დამწვარ თოჯინებზე მეტად გიყვარდნენ.
P.S.S სისი, უთქვამთ: "ჩემი მტრის მტერი - ჩემი მეგობარიაო"; ჩვენი მტრების მეგობრები რაღა გამოდიან, სისი...? ოდნავ მაინც თუ გიყვარვარ, ოდნავ მაინც თუ... თუ... ეგრე გულით მაინც ნუღა გაუღიმებ, სისი...
რა უბედურებაა, უნიჭო მწერალია ეს გოგო, როგორ კითხულობთ? ო, ღმერთო, რისთვის იბადებიან ასეთი ქალები! : : პ.ს ცოტა გავამრავალფეროვნე :))) სდაჩენც, მე შენ და შენი შემოქმედება 2010 წლიდან მიყვარხართ!
რა უბედურებაა, უნიჭო მწერალია ეს გოგო, როგორ კითხულობთ? ო, ღმერთო, რისთვის იბადებიან ასეთი ქალები! : : პ.ს ცოტა გავამრავალფეროვნე :))) სდაჩენც, მე შენ და შენი შემოქმედება 2010 წლიდან მიყვარხართ!
რა უბედურებაა, უნიჭო მწერალია ეს გოგო, როგორ კითხულობთ? ო, ღმერთო, რისთვის იბადებიან ასეთი ქალები! : : პ.ს ცოტა გავამრავალფეროვნე :))) სდაჩენც, მე შენ და შენი შემოქმედება 2010 წლიდან მიყვარხართ!
რა უბედურებაა, უნიჭო მწერალია ეს გოგო, როგორ კითხულობთ? ო, ღმერთო, რისთვის იბადებიან ასეთი ქალები! : : პ.ს ცოტა გავამრავალფეროვნე :))) სდაჩენც, მე შენ და შენი შემოქმედება 2010 წლიდან მიყვარხართ!
შენ ხარ, უნიჭიერესი ავტორი. და ჩემი საყვარელი ავტორი. ჩემი საყვარელი გოგო.წერ ძალიან სხვანაირად. ხარ თვითმყობადი.შენი დრო მომავალშია.
ღმერთივით იყავი, სისი. შენი სათამაშოებით ამარაგებდი პატარა ინკვიზიტორებს. ეს ცელქი ბოროტუნებიც გებრალებოდა, სათამაშოებიც და საკუთარი თავიც, იმიტომ, რომ კარგავდი... კარგავდი : თოჯინებს -სამუდამოდ, მეგობრებს - ცოტა ხნით, (პატიებამდე) და იძენდი ტკივილის და სიბრალულის მოურჩენელ გრძნობას.
შენ ხარ, უნიჭიერესი ავტორი. და ჩემი საყვარელი ავტორი. ჩემი საყვარელი გოგო.წერ ძალიან სხვანაირად. ხარ თვითმყობადი.შენი დრო მომავალშია.
ღმერთივით იყავი, სისი. შენი სათამაშოებით ამარაგებდი პატარა ინკვიზიტორებს. ეს ცელქი ბოროტუნებიც გებრალებოდა, სათამაშოებიც და საკუთარი თავიც, იმიტომ, რომ კარგავდი... კარგავდი : თოჯინებს -სამუდამოდ, მეგობრებს - ცოტა ხნით, (პატიებამდე) და იძენდი ტკივილის და სიბრალულის მოურჩენელ გრძნობას.
ჩემო ჩალისფერთმიანო სულელო, (არ გეწყინოს, მოფერებით გეძახი) დღემდე ცელქო და ხიფათიანო , არ გრცხვენია ისევ ისე რომ გიყვარს ადამიანები?! არ გრცხვენია ისევ ისე რომ პატიობ იოლად?! როგორც ბავშვობაში ივიწყებდი წყენას და მელევე უბრუნდებოდი იმათ ჟრიამულს - ვინც კოცონი გააჩაღა და ჯორდანობრუნობანა ითამაშა შენი თოჯინით. ღმერთივით იყავი, სისი. შენი სათამაშოებით ამარაგებდი პატარა ინკვიზიტორებს. ეს ცელქი ბოროტუნებიც გებრალებოდა, სათამაშოებიც და საკუთარი თავიც, იმიტომ, რომ კარგავდი... კარგავდი : თოჯინებს -სამუდამოდ, მეგობრებს - ცოტა ხნით, (პატიებამდე) და იძენდი ტკივილის და სიბრალულის მოურჩენელ გრძნობას."
ძალიან ღრმა ხარ დათბილი,მოსიყვარულე. მომეწონა მეგულიანა. ++
ჩემო ჩალისფერთმიანო სულელო, (არ გეწყინოს, მოფერებით გეძახი) დღემდე ცელქო და ხიფათიანო , არ გრცხვენია ისევ ისე რომ გიყვარს ადამიანები?! არ გრცხვენია ისევ ისე რომ პატიობ იოლად?! როგორც ბავშვობაში ივიწყებდი წყენას და მელევე უბრუნდებოდი იმათ ჟრიამულს - ვინც კოცონი გააჩაღა და ჯორდანობრუნობანა ითამაშა შენი თოჯინით. ღმერთივით იყავი, სისი. შენი სათამაშოებით ამარაგებდი პატარა ინკვიზიტორებს. ეს ცელქი ბოროტუნებიც გებრალებოდა, სათამაშოებიც და საკუთარი თავიც, იმიტომ, რომ კარგავდი... კარგავდი : თოჯინებს -სამუდამოდ, მეგობრებს - ცოტა ხნით, (პატიებამდე) და იძენდი ტკივილის და სიბრალულის მოურჩენელ გრძნობას."
ძალიან ღრმა ხარ დათბილი,მოსიყვარულე. მომეწონა მეგულიანა. ++
ინკვიზიტორების ეპოქაში, სისიდ ყოფნა, სასიკვდილო განაჩენზე ხელის ნებაყოფლობით მოწერის ტოლფასია. არ ვიცი, ეს როგორ და რატომ ხდება, მაგრამ ეტყობა, ეპოქა თვითონ ირჩევს ასეთ ადამიანებს. ირჩევს იმისათვის, რომ მტრადქცეულმა მეგობრებმა (თუკი ეს შეუძლიათ ნამდვილ მეგობრებს!), მთელი დარჩენილი სიცოცხლე სინდისის ქენჯნაში გალიონ. სხვები ამას ვერასდროს შეამჩნევენ, მაგრამ აქსიომაა, რომ ,,პატარა ღმერთი'' არ მოასვენებთ.
გამორჩეულია შენი ლირიკა. მე გავბედე პირველმა შემოსვლა და აზრის გამოთქმა. სხვებს ეტყობა ეძნელათ. არაა ადვილი ისაუბრო ლექსზე, რომელიც ცოცხალია, სუნთქავს, რომელსაც სტკივა და ესიკვდილება ყოველდღიური ურთიერთობა ,,უნდობლობასთან, დანის ალესილ პირებთან, უსიყვარულობასთან, უერთმანეთობასთან''.
და თუ მხოლოდ ესაა ცხოვრება- ჯორდანობრუნობანას თამაში, მაშინ იმ დამწვარი თოჯინების ბედი უფრო სანატრელია, ვიდრე მტრების მომღიმარი მეგობრების დამახინჯებული პროფილ-ანფასის ატანა. იცი ეს შენც. იცოდე ისიც, რომ ძალიან მაგარი გოგო ხარ! ძალიან მაგარი ლირიკოსი!
როგორი მძიმეა, ნათო. როგორი ღრმა...
ინკვიზიტორების ეპოქაში, სისიდ ყოფნა, სასიკვდილო განაჩენზე ხელის ნებაყოფლობით მოწერის ტოლფასია. არ ვიცი, ეს როგორ და რატომ ხდება, მაგრამ ეტყობა, ეპოქა თვითონ ირჩევს ასეთ ადამიანებს. ირჩევს იმისათვის, რომ მტრადქცეულმა მეგობრებმა (თუკი ეს შეუძლიათ ნამდვილ მეგობრებს!), მთელი დარჩენილი სიცოცხლე სინდისის ქენჯნაში გალიონ. სხვები ამას ვერასდროს შეამჩნევენ, მაგრამ აქსიომაა, რომ ,,პატარა ღმერთი`` არ მოასვენებთ.
გამორჩეულია შენი ლირიკა. მე გავბედე პირველმა შემოსვლა და აზრის გამოთქმა. სხვებს ეტყობა ეძნელათ. არაა ადვილი ისაუბრო ლექსზე, რომელიც ცოცხალია, სუნთქავს, რომელსაც სტკივა და ესიკვდილება ყოველდღიური ურთიერთობა ,,უნდობლობასთან, დანის ალესილ პირებთან, უსიყვარულობასთან, უერთმანეთობასთან``.
და თუ მხოლოდ ესაა ცხოვრება- ჯორდანობრუნობანას თამაში, მაშინ იმ დამწვარი თოჯინების ბედი უფრო სანატრელია, ვიდრე მტრების მომღიმარი მეგობრების დამახინჯებული პროფილ-ანფასის ატანა. იცი ეს შენც. იცოდე ისიც, რომ ძალიან მაგარი გოგო ხარ! ძალიან მაგარი ლირიკოსი!
