ფორიაქ-ლოდინით გათანგულს
თვალებში გიჩნდება ბზარები,
შორიდან რომ მიმზერ განაბულს
და ამ სიშორეზე ბრაზდები.

უჩუმრად მივყვები ნაქუჩრებს,
აქა-იქ ჩარჩენილ ფილაქნებს,
მოგონების სკივრში ვაქუჩებ
შეგრძნებებს, სხეულის ბინადრებს.

არ ვიცი, რატომღაც არ გიცდი,
ვზრდი ნაბიჯს, უგულოდ მიმავალს,
კალამი ფურცელზე დამიცვდა,
ხმა ძველ მელოდიებს მიმალავს.

სიკვდილს სიცოცხლესთან ვაბეზღებ,
ხარ ჩემი არსების ალიბი,
დრო მაინც ყველაფერს მაბეზრებს,
წინაშე მაგ შენი თვალების...