ამ დაწყევლილ სოფელში რამ მომიყვანაო, - ფიქრობდა ბებო მანია.
მოჩვენებებით და ჭინკებით დამფრთხალი ჯერ კიდევ ახალრძლობიდან მოყოლებული.
სამოცზე მეტი წელიწადია აქ ცხოვრობს და შეეჩვია კიარა, უფრო და უფრო მეტად უცახცახებს სული.
ღამით ხომ სულაც სახლში იკეტება კოლიასთან ერთად. არც თვითონ ჰყოფს ცხვირს კარში და არც შვილობილს
უშვებს გარეთ. მხოლოდ კოლია ჰყავს და თუ მასთან ერთადაა - ნაკლებია შიშიც.
- კოლიააა... კოოლ, კარზე აკაკუნებენ. - შიშით გასძახა ბებო მანიამ შვილობილს...
- კოლიაა, არც გაბედო გაღება, ისინი იქნებიან... სანთელი დაანთე და ცარციც მოიტანე ყოველი შემთხვევისთვის.
როგორა მძულს სიბნელეც და ღამეც, კოლია.
- ღმერთო შენ გვიშველე! ღმერთო, შენ გაათენე მალე და ადრე. კოლინკა, არ გაბედო გარეთ გასვლა! არ გაბედო კარის გაღება!
კოლიამ ღიმილით გამოხედა მისკენ ზურგით მჯდომ შეშინებული მოხუცს. მიბრუნდა.
კარი მართლაც არ გაუღია ისე გააბიჯა ეზოს ბინდბუნდში. კოლიას ისედაც არ სჭირდება კარის გაღება.
ზედიზედ სამ ცარცწასმულ კედელშიც გავა პირდაპირ. სულ ეცინება ცრუმორწმუნე ბებო მანიას რომ დღემდე სჯერა,
თითქოს, მოჩვენებებს ცარცის ეშინოდეთ.
ბებო მანიამ ზურგზე სიცივე იგრძნო. შეაჟრჟოლა.
ძველისძველი ლოცვების ბუტბუტში ჩაეძინა ბოლოს.
" ალბათ, სანთლები დაანთო უკვე კოლინკამო..." - ბურანში დაიიმედა თავი.