ცივია მთვარე
ღამის მკერდში გამომწყვდეული,
მთვარე დაღლილი
შემოდგომის შორი ძახილით,
მალე ზამთარიც
აიტაცებს თეთრი სხეულით,
დრო-ჟამს გაჰყვება
ცივი მეფე ყინვის მარხილით...

ჩუმი იქნება,
ჩემი სახლი და მთვარიანი,
ნაძვები ჩემსკენ
გადმოხრიან ტოტებს თოვლიანს,
ბილიკს გაჰყვება
სუსტი ქალი თავსაფრიანი,
შეჭიდებული ყინვის გოლიათს...

გამახსენდება
დათოვლილი ჩემი სოფელი,
ნისლში ჩირაღდანს
გაანათებს, ალბათ ბებია,
ეკლესიისკენ
გაუძღვება მას ღვთისშობელი
მრავალი ლოცვა
აღმოხდება სახესევდიანს...

გაჰყვება ბილიკს
სამოთხისკენ რომელიც უხმობს,
ცოდვას ჩაჰხედავს
როგორც უფსკრულს და გადალახავს,
პატარა მთვარე
გაუნათებს სარეცელს უხმოდ,
და დაასიზმრებს
შვილიშვილის ღამეულ სახლ-კარს...