შენ დამაფასებ, ოღონდაც გვიან,
როგორც სულ ყველა, როგორც ყოველთვის.
ჯერ არ გასული დღეები მთვლიან
და ვგრძნობ, დაღუპვა როგორ მომელის.
ვგრძნობ მალე სიცოცხლე დამიბევებს
და რადგან ისევ შორია დარი,
ვითვლი ჩემს მიერ ნაცხოვრებ დღეებს,
რომ ვცნო, რამდენ ხანს ვიყავი მკვდარი...
და სანამ გლოვის ქარი დაბერავს,
ჯერ ვერ გავლილო სხვისგან მანძილო
იცოდე, არ მსურს მხოლოდ გაფრენა,
მიზნად მაქვს მიწა, ცისკენ ავზიდო
მაგრამ სად გინდა, რომ ამ დაფერფლილ
ფრთებით გაფრინდე, ან რის იმედად
ვზიდო ის, რასაც სითბოს ვაფენდი,
და ჩემთვის წამიც ვერ გაიმეტა.
წყვდიადში გლოვის ზარი წრიალებს,
ხმაური დუმილს აცლის საბურველს.
ბედს წაღმა რაღა დაატრიალებს?!
ცხოვრებას რაღა შემოაბრუნებს?!
ჯერ არ გასული დღეები მთვლიან
და ვგრძნობ, დაღუპვა როგორ მომელის.
შენ დამაფასებ, ოღონდაც გვიან,
როგორც სულ ყველა, როგორც ყოველთვის.