კითხვაზე: "გვერდში ვინ გყავს საერთოდ?"
მორცხვად გპასუხობ ერთი ერთში, რომ
ხშირად საკუთარ თავთან ვსაუბრობ,
ლაპარაკს რომ არ გადავეჩვიო.
შენ ჩემ პესიმიზმს ნუ გაიოცებ,
ნუ მკითხავ:
" სულაც რაღას ჩნდებოდი?"
ალბათ ამდენიც მისთვის ვიცოცხლე,
სიკვდილს ბოლომდე რომ შევჩვეოდი.
რომ ასე რთული გზის და წავარნის,
სული მომეთქვა ყველა კუთხეში.
რაკი სიცოცხლე სრულად წამართვი,
ერთიღა მრჩება ხსნა და ნუგეში,
რომ თუ გადაწყვეტს,
სული მოშიშვლდეს
და ზეცისაკენ მარშით დაიძრას,
მიტირებ, როგორც შენი დროშის ქვეშ,
ბრძოლისგან დაღლილ,
ერთგულ ჯარისკაცს.