თბილისს რძისფერი კვირტები ესხა,
და შიშით ვდგამდი პირველ ნაბიჯებს.
როდესაც შენი თბილი ხმა მესმა –
წამო, წავიდეთ!

ჩქეფდა ბავშვობა, ალერსს ნაჩვევი
და შენი ყოფნა  იმედად მენთო,
მაშინ რა კარგად გესმოდა ჩემი,
მაშინ რა ახლოს ვიყავით ღმერთო...

შემდეგ სურნელი გავუგე ნატვრას
და მწვერვალები მქონდა სამიზნედ,
შენ მასწავლიდი უშიშრად ასვლას –
წამო, წავიდეთ!

ჩვენ ვთამაშობდით დაჭერობანას
და მთელი ძალით გავრბოდი ერთობ,
გამოვიხედე ერთხელ უკანაც
და მივხვდი, როგორ დაგშორდი ღმერთო.

გათოვდა, ცივი ყოფილა თოვა
და ქარიშხლები მაწნავდნენ სილებს,
ქარს ვუყვიროდი: ის მალე მოვა
და ამ სილებსაც ის ამაცილებს!


დავიწყე ვარდნა, ვებრძოდი ნისლებს,
და ჭაობებშიც ამოვითხვარე,
ტალახი მტკენდა ყურებს და ისევ
გეძახდი: ღმერთო, რამე მითხარი!

მტკიოდა, როცა ვიგრძენი ძალა,
მე მაშინ თითქოს თავიდან ვიშვი,
მკერდით დავიწყე ქარიშხლის გავლა
და ჩემში აღარ სახლობდა შიში...

შემდეგ კი სევდა – წარსულის ქვრივი,
დრომ ტკივილების აზნაურს შერთო,
როცა მყინვარზე დავლანდე სხივი
და მე გიცანი, გიცანი, ღმერთო!

გაშლილ მკლავებით შემომეგებე
და შენს ხატებას დაღლილიც  ვერ ვთმობ,
დავიგვიანე ცოტა ეგება,
მაგრამ მე მაინც მოვედი ღმერთო.
... წამო, წავიდეთ!