ზოგს,
შენს თავს რომ მეცილებოდა,
შუბლით ჩავუმტვრიე ლავიწები,
ახლა კი თვითონ მიგაცილებ,
საითკენ, დასამიწებელო?
როგორც მარათონის მონაწილე,
გამუდმებით გარბიხარ წინ - წინ.

მოდი,
დედოფალო ქალდეის,
და ეს გზა გავიაროთ, ხელახლა
ეგრე სადაა ჯერ წმინდა შელახო,
და მერე უბრალოდ აორთლქდე?

მოგყვები, როგორც  გაგორებულ
ძაფის გორგალს მიჰყვება კატა,
და შენში ნაპოვნ ბედნიერებას
გაორებისგან,
ძლიერ ქარს ვატან,
სიჩუმეს ვატან,
უკვდავებას ვატან.