შუქი ბავშვივით გულუბრყვილოდ ხატავს პარიზის
რკინის ჟირაფებს, ღია ფანჯრებს , ჩიტებს  ,პითონებს
საოცარია, ისე ხატავს თითქოს არ იცის,
თითქოს არ იცის, რომ ყველაფერს წაშლის თვითონვე.

წინ გამეშლება ისტორია სიგრძე- სიგანით,
როცა მსოფლიოს უჩვეულო საგნებს მოხიკავს,
ხის სიმაღლიდან ჩამოაგდებს ფოთოლს გრიგალი,
ოქროს დღეების უკანასკნელ ბებერ მოჰიკანს.

შუქი ლივლივებს, მინდა ავდგე შუქში გავცურო,
დავიხრჩო თუნდაც, გამიჭირდეს სუნთქვის მოგნება,
სველი სხეული მის სიღრმეში მინდა გავწურო,
გემის მაგივრად დაველოდო აბობოქრებას.