ავტორი: ნათია პაპიძე ჟანრი: პოეზია 25 ნოემბერი, 2015
== ო მ ე ბ ი ს ა = =
ღმერთო,შენ, ჩვენო, ან, ღმერთო სხვათა, რომელიც კიდეც ითარგმნები ბუდად, ალლაჰად, სინამდვილეში - ერთო ღმერთო, ვისთან სხვადასხვა გზით გვერგო მოსვლა; ან, პირიქით, მოსასვლელად ჩვენამდე,- (ვერ გვთმობ, ვინაიდან, მაინც მოდიხარ) ათასობით დაგიგეთ გზები.- ოღონდაც მოდი, სულერთია რომელი გზით და ვისთვის და ვისთან რა სახელით. შენ ოღონდ მოდი. შენ ოღონდ მოდი. არ დაგაფრთხოს ჭურვების ხმამ და არ გაშოროს ჩვენგან, ღმერთო, ჩვენივე თავმა. და თუ არ მოხვალ, თუ ვერ სცანი შენ ჩვენი გზები სუფთად, შენს ღირსად, სა-შენფეხოდ, უფალო, ღმერთო, დარჩები ისევ, როგორც უწინ, შენ- მხოლოდ ერთი. რადგან, ომებში ვაფრიალებთ შენს სახელს, ერთობ მონდომებით,, სახელს, რომელიც ითარგმნება ალლაჰად... ბუდად. შენ კი, ასეთი დედამიწა სულაც არ გსურდა.
რადენჯერაც ახალი ომის ამბავს გავიგებ, სულ ეს ლექსი მახსენდება, ახლაც მთიანი ყარაბახის ამბავი რომ გავიგე, მაშინვე ხელახლა წავიკითხე. კომენტარს კი ახლა ვწერ. ეს სათარგმნი ლექსია რომელიც მთელმა მსოფლიომ უნდა წაიკითხოს.
რადენჯერაც ახალი ომის ამბავს გავიგებ, სულ ეს ლექსი მახსენდება, ახლაც მთიანი ყარაბახის ამბავი რომ გავიგე, მაშინვე ხელახლა წავიკითხე. კომენტარს კი ახლა ვწერ. ეს სათარგმნი ლექსია რომელიც მთელმა მსოფლიომ უნდა წაიკითხოს.