აზრებმა დამაბნია
ვეღარ ვხედავ ზღვარს პოზიტივსა და გამოგონილ ოპტიმიზმს შორის.
ნუთუ ყველაფერი ჩემი მოგონილია?!
ნუთუ ჩემი ფანტაზიაა ყველაფერი
რაც ბედნიერება ან სიკეთე მეგონა,
ჩემი თეთრი წარმოდგენებია შავზე??
ნუთუ არაფერს ღირებულს არ ვქმნი?
არ ვგეგმავ?
ან რასაც ვგეგმავ რომ ღირებულს, ეგეც ჩემი წარმოსახვაა??
იქნებ სულაც არ სჭირდება არავის შენი გადამეტებული ოპტიმიზმი,
იქნებ ყველაფერი ისაა რასაც ხედავ და მეტი არაფერი?!
იქნებ სულაც არ დევს მათში ის დიადი აზრი ასე რომ ვცდილობ ჩავდო,
იქნებ სამყაროს ამდენი არ უგულისხმია..?